めぞん一刻

Godai is een zogeheten Rounin, een student die niet geslaagd is voor zijn toelatingsexamens en daarom nu enkel moet leren, leren en leren om het de volgende keer wel te halen. Leren is echter wel het laatste waar hij aan toe komt in het appartementencomplex waar hij woont; de bewoners van Ikkoku-kan zorgen er voor dat het er altijd feest is. De nieuwsgierige Ichinose, de sexy Akemi en de mysterieuze Yotsuya lijken enkel naar Kyoko Otonashi te willen luisteren; de nieuwe manager van het complex en tevens recentelijk een weduwe. Godai valt direct voor haar, maar durft het niet te vertellen en beetje bij beetje groeien zij naar elkaar toe, ondanks alle romantische hindernissen die zij moeten nemen.

Rumiko Takahashi heeft over de loop der jaren een indrukwekkend repertoire opgebouwd. Ranma½ en Inuyasha zijn wellicht de series die de grootste bekendheid genieten onder wat recentere fans. Wat sommigen echter niet weten is dat haar succesverhaal in de anime-wereld al ruim een decennium eerder begon. In 1981 begon de eerste anime-serie gebaseerd op één van haar werken, Urusei Yatsura, aan zijn tv-run in Japan. Takahashi’s formule, in combinatie met toekomstige grote namen als Mamoru Oshii, bleek succesvol te zijn; de serie zou uit 195 afleveringen, 6 films en een 11 afleveringen tellende OVA komen te bestaan. Het was duidelijk dat Rumiko Takahashi en haar creaties goed vielen bij het publiek en direct een week na afloop van de tv-serie  was het de beurt aan de volgende lange serie gebaseerd op een manga van haar hand; Maison Ikkoku.

Op het einde van de 96 afleveringen tellende serie heb je echt het gevoel een lange reis met de personages uit de series gemaakt te hebben, en eigenlijk was het dat ook. De gebeurtenissen in Maison Ikkoku nemen acht jaar in beslag, en gedurende deze acht jaren volgen we de cast, en dan met name Godai, in alles wat ze doen. We zien personages van de ene baan naar de andere gaan, nieuwe vrienden ontmoeten en allerlei alledaagse dingen beleven. Ieder belangrijk karakter is wel door enige verandering gegaan wanneer het einde van de serie aanbreekt. Zelfs personages als Ichinose, Akemi en Yotsuya zijn aan het einde van de serie zoveel meer dan de oppervlakkige drankorgels die ze aan het begin van de serie lijken. Hierin ligt de kenmerkende kracht van Rumiko Takahashi’s series. Waar Ranma½’s cast uitblinkt omdat deze boordevol excentrieke en simpelweg geweldig grappige personages zit, ligt het sterke punt van de Maison Ikkoku personages bij de volwassenheid die ze kennen. Ze veranderen, ontmoeten een hoop mensen, en ook als kijker ontmoet je een berg personages. Ouders, ooms en tantes, grootouders, vrienden, collega’s; de persoonlijke relaties van werkelijk iedereen uit Ikkoku-kan worden volledig doorgelicht.

Helaas worden sommige personages tijdens bepaalde delen van de serie een beetje achtergesteld. Hoewel Kyoko Godai’s enige echte liefde is, verschijnen er door de serie heen toch enkelen met een meer dan gemiddelde interesse in de schijnbaar eeuwige rounin. Een voorbeeld is Kozue, een meisje waar Godai nooit een echt serieuze relatie mee zal krijgen, maar welke toch een vast deel van de cast uit maakt. Op een bepaald moment lijkt ze echter volledig te verdwijnen uit de serie, alleen maar om laat in de serie nog onverwacht haar opkomst te maken. Haar rol lijkt overgedragen te worden aan Ibuki; een meisje uit de klas waar Godai even les aan geeft. Spijtig, omdat Kozue een karakter was dat mij een stuk beter beviel. Ibuki brengt echter wel enkele leuke plotwendingen met zich mee, maar helaas worden deze iets te vaak herhaald.

Net als Takahashi’s andere werken, kent ook Maison Ikkoku een goede balans tussen meerdere genres. Drama, romantiek en humor worden goed afgewisseld en waar deze balans in Ranma½ doorslaat naar slapstick humor en in Inuyasha naar avontuur, zijn het in Maison Ikkoku de romantiek en drama die er met de aandacht vandoor gaan. Dit gaat perfect in combinatie met de wat serieuzere personages die de serie kent en werkt zelfs zo goed dat ik zonder enige twijfel kan zeggen dat de serie] veruit de beste romantische komedie ooit gemaakt is in anime-wereld. Het is niet overladen door fanservice en de misverstanden die ontstaan tussen de twee toekomstige geliefden dienen niet enkel om het vrouwelijke hoofdpersonage een excuus te geven haar mannelijke tegenhanger door muren of de lucht in te slaan. De serie introduceerde in 1986 een schijnbaar onverslaanbare formule die in vele latere series als Love Hina zijn navolging kende, maar welke nooit verbeterd werd. Het komedieaspect van de serie verdient het echter absoluut niet om zomaar achteloos achterwege gelaten te worden. Hoewel de serie nooit zover gaat als de slapstick humor die Ranma½ kenmerkt, kent de serie zo de nodige humoristische momenten. Godai’s eeuwige pech, de chantagepogingen van de drie andere huurders in Ikkoku-kan die werkelijk alles lijken te doen om van gratis drank voorzien te worden en natuurlijk Coach Mitaka’s angst voor honden, die een geweldige running gag door de serie vormt en mij meerdere malen hardop heeft doen laten lachen. De manier waarop zijn angst keer op keer, zelfs tot aan het einde, op allerlei subtiele manieren zijn plannen om zeep helpt is vaak niets minder dan hilarisch. De in Maison Ikkoku gebruikte balans tussen verschillende genres verschilt door de serie heen. Het begin van de serie is een stuk luchtiger en dient vooral om de personages te introduceren. De romantiek komt al snel om de hoek kijken, maar de humor domineert toch grotendeels in dit deel. De latere afleveringen laten dit echter bijna compleet achterwege; drama en romantiek nemen het over en de serie wordt langzaamaan alsmaar serieuzer. Hier ligt een ander erg sterk punt van de serie; de personages zijn volwassen en zo ook de relaties tussen hen.

Kenji Kawai anticipeert al deze genres en sfeerverschuivingen echter moeiteloos met zijn geweldige soundtrack waarmee hij werkelijk iedere scene waarin het gebruikt wordt perfect aanvult. In tegenstelling tot enkele latere werken, waarin tromgeroffel een sterk terugkerend verschijnsel is, bestaat de soundtrack van Maison Ikkoku voornamelijk uit zachte pianoriedeltjes. Combineer dit met de goed te beluisteren, typische jaren ’80 Japanse popmuziek die de intro’s en outro’s vullen en de serie scoort op het muzikale vlak net zo goed.

Een door fans veelgeplaatste opmerking omtrent Maison Ikkoku is hoe jammer het is dat dit de kortste lange Rumiko Takahashi serie is. Waar episodische komedies als Urusei Yatsura meer dan 150 afleveringen kennen om hun ongein over te verdelen, kent de serie over het wel en wee in Ikkoku-kan slechts 96 afleveringen; lang niet genoeg volgens velen. Hier ben ik het echter niet compleet mee eens. De staff die aan de anime werkte had het voordeel dat de manga al bijna volledig uit was toen zij aan hun taak begonnen, waardoor zij zorgvuldig de gebeurtenissen over de afleveringen konden verspreiden. Een langere serie zou dus resulteren in onnodige filler-afleveringen die wellicht de kwaliteit van op mangaverhalen gebaseerde afleveringen niet zal halen of in het uitrekken van bepaalde gebeurtenissen. Aangevuld met een OVA, twee specials en een film is Maison Ikkoku dus werkelijk perfect in zijn huidige vorm.