犬夜叉

Na door een vreemde demoon in een put getrokken te zijn, vindt Kagome Higurashi zich plotseling in de Japanse Middeleeuwen; een tijd waarin landheren het heersen en demonen het leven van het gewone volk met angst vullen. Het is hier dat zij er achter komt dat een krachtig juweel in haar lichaam herboren is, waarna het al snel door één van de vele demonen gestolen wordt achter het juweel aanzitten. In een poging het terugt te krijgen versplintert het juweel zich in vele tientallen kleine fragmentjes, die over de omgeving verspreid worden. Om het juweel in haar originele staat terug te krijgen wordt Kagome bijgestaan door de halfdemoon Inuyasha, die ook zo zijn eigen plannen met het krachtige juweel heeft. Later worden zij op hun reis bijgestaan door een aantal nieuwe vrienden, die ieder zo hun eigen motivaties hebben om zich bij hen aan te sluiten.

Rumiko Takahashi is veruit de meest geslaagde vrouwelijke mangaka, geliefd door fans van het medium wereldwijd. Met name haar Ranma½  en Urusei Yatsura hebben de harten van veel humorliefhebbers weten te veroveren, maar ook haar wat serieuzere liefdesrelaas Maison Ikkoku behoort zonder enige twijfel tot de groten der anime. Een nieuwe serie is dan ook altijd iets om naar uit te kijken voor fans en haar meest recente grote werk Inuyasha, waarvan de manga tijdens dit schrijven nog steeds loopt en daarmee haar meest uitgebreide is, is dan ook een enorme hit. Niet geheel onterecht, aangezien het alles bevat dat een typisch Takahashi-werk zo vermakelijk maakt, doch een wat serieuzere toon niet schuwt.

Net zoals voor al haar andere grote werken geldt, gaat ook voor Inuyasha op dat één van de sterkste punten van de serie ligt in haar uiterst diverse en vermakelijke cast. Inuyasha en Kagome vormen uiteraard de hoofdpersonages en net als in Ranma½ is de interactie tussen deze figuren keer op keer leuk om te zien, maar net als bij laatstgenoemde geldt dat toch hun omgang met de vele figuren om hen heen vaak de meeste moeite waard is. Want hoewel Kagome en Inuyasha degenen zijn die de meeste tijd krijgen om te schitteren in het spotlicht, maken zij gedurende de serie heen opmerkelijk weinig ontwikkeling door, waardoor uitdieping van hun personae voornamelijk moet komen in hun interactie met nieuw geïntroduceerde figuren. Dezen zijn dan ook in groten getale aanwezig en met name in het vroegere deel van de serie worden zij rijkelijk toegevoegd aan de immer groeiende cast. Het is derhalve dit deel van de serie dat met afstand het meest vermakelijk is; ieder nieuw figuur brengt leven in de brouwerij door zijn of haar eigen karakteristieken en de gediversifieerde manier waarop de reeds bestaande personages met hen omgaan. Vooral Sango, de vrouwelijke demonenuitroeier en Miroku, de perverse monnik, blijken rijke toevoegingen.

De gewichtigheid die de introductie van allerlei personages kent, komt echter niet puur van de leukigheid die zij met zich meebrengen. Ieder figuur, of het nu personages zijn die langdurig aan de cast toegevoegd worden of karakters die als spil dienen in een kortere verhaallijn, kent zijn eigen verhaal. Zij worden veelal gekenmerkt door een moeilijk verleden, hetgeen hen niet enkel extra diepte geeft door de karakteruitdieping die het met zich meebrengt, maar ook een extra impact aan het verhaal geeft, omdat hun verledens hen nimmer met rust blijken te laten. Een andere belangrijke kracht van de personages ligt in hun onderlinge banden; Inuyasha’s broer, Sesshoumaru is hier wellicht één van de beste voorbeelden van, aangezien hij een uiterst boeiend figuur is en door de serie heen een belangrijke rol blijft spelen. Ook Kikyou voegt een enorme diepgang aan de serie toe, door haar verleden met Inuyasha.

Voorgaande mag dan ook duidelijk maken dat Inuyasha beduidend serieuzer is dan Ranma½, wat zich voornamelijk op slapstickkomedie richtte. Een kenmerkend verschil is dan ook het feit dat in de relatie tussen Kagome en Inuyasha wél enige voortgang zit. In tegenstelling tot Maison Ikkoku echter, weet de serie beduidend meer humor in te brengen; zij voelt op dit gebied dan ook veelal aan als een geslaagde combinatie van Takahashi’s voorgaande werken. Voornamelijk in het eerste deel van de serie weet zij deze zaken feilloos te combineren, waardoor de serie keer op keer weet te verrassen door naast geslaagde humor te leveren ook perfect serieus drama neer te zetten. Het is echter met de komst van de Shichinintai dat een tijdelijke tendens naar het donkerdere werk zichtbaar wordt; humor is slechts spaarzaam door deze afleveringen heen verspreid. Toch is het juist dit serieuzere aspect van de serie dat er voor zorgt dat de humor een extra impact kent; wanneer de personages zich buiten hun rol gedragen volgt hilariteit haast altijd. Ik moet dan ook bekennen dat de wat komischere afleveringen mij vaak beter wisten te vermaken dan het serieuzere werk.

Dat de serie tegen haar einde veel van haar charme begint te verliezen is dan ook een veel gehoord – en niet geheel onterecht - commentaar. Inuyasha’s populariteit in het thuisland lijkt haar de das om te doen, aangezien zij enkel leidde tot een uitrekking van de lopende verhaallijnen. Gevolg is dat de serie door het gebrek aan introductie van nieuwe personages en het alsmaar achtervolgen van dezelfde opponent veel te langdradig wordt. Waar de kijker de personages vroeg in de serie nog zag groeien, weten zij in deze laatste afleveringen dan ook steeds minder te verrassen. Deze laatste afleveringen geven de kijker echter wel verrassend veel uitdieping en sterke interactie tussen verscheidene personages.

Hoewel de kwaliteit van de personages en de gebeurtenissen door de serie heen niet altijd even consistent is, is de animatiekwaliteit dit wel. Een belangrijk pluspunt, aangezien er maar weinig dergelijk lang lopende series zijn die zoiets kunnen beweren. Een kenmerkend voorbeeld hiervan is Naruto, waar de animatiekwaliteit door de serie heen en zelfs binnen afleveringen sterk fluctueren kan. Het is hier dat de veteranen van Sunrise hun waarde bewijzen en laten zien dat zij niet voor niets één van meest gerenommeerde animatiestudio’s uit Japan zijn. Met name de latere afleveringen tonen een indrukwekkende kwaliteit.

Wat echter wel door de serie heen interesse op blijft te weten wekken is de originele setting; Inuyasha kan zich met trots één van de weinige anime noemen die zich in het Sengoku Jidai afspeelt. Net als het Heian Jidai, waar Otogizoushi zich grotendeels in afspeelt, is dit één van die perioden uit de Japanse geschiedenis die zeker niet onderdoet voor het vaker belichtte tijdperk der samurai en dan ook zeker een boeiende achtergrond voor een avontuurlijke serie kan leveren. Het Sengoku Jidai is in enkele opzichten vergelijkbaar met onze Middeleeuwen; feodale landheren overheersen de het Japanse land en met hun tegengestelde belangen jagen zij het land keer op keer in onderlinge oorlogen. Dit is echter niet het enige probleem waar de gewone bevolking zich bezig mee dient te houden; het tijdperk is er één van demonen en volkslegenden en zogeheten youkai struinen door het land. Hier ligt ook meteen één van de sterkere punten van de reeks; hoewel de wat minder significante yokai zich vaak kenmerken door ongeïnspireerde ontwerpen, zijn zij vaak stuk voor stuk vergezeld van originele mythen en bijgeloof.

Een belangrijke bijdrage aan de bijzondere sfeer die het Sengoku Jidai met zich meebrengt, wordt geleverd door Kaoru Wada’s muziek. Waar deze in Kenran Butousai nog tekortschoot, weten zijn klanken in dit Middeleeuwse sprookje een extra dimensie te scheppen aan zowel de komischere momenten als aan scènes gevuld met suspens. De zeer omvangrijke soundtrack die hij aflevert is dan ook uiterst gevarieerd. Met deze serie levert hij dan ook met afstand zijn beste werk; de overstap van Kenji Kawai, die veel van de adaptaties van Takahashi’s werken voorziet van muziek, op Kaoru Wada is dan ook geen slechte keus gebleken.

Wel een slechte keus is het abrupt ten einde brengen van de anime. Toen aangekondigd werd dat de serie zou stoppen met aflevering 167 reageerden velen gevuld met ongeloof; het zou onmogelijk zijn om alle lopende verhaallijnen binnen een zo korte tijd af te ronden en bovendien zou dit een deviatie van de nog lopende manga betekenen. Het is dan ook een zegen in verhulling dat men besloten heeft de anime een heel, héel open einde te geven. Een enorme verhulling is het echter wel, omdat zij de kijker nu achterlaat met het gevoel na al die afleveringen maar bar weinig bereikt te hebben; de zeer langlopende verhaallijn die de serie al die tijd gaande hield is nog steeds niet ten einde gebracht en de laatste afleveringen brachten zelfs nieuwe verhaallijnen. Hopen op enig vervolg in welke vorm dan ook is dus alles dat de fans kunnen doen.

Het is echter de rit naar het, zij het een ietwat dubieus, einde die telt en op dit gebied levert Inuyasha ongetwijfeld. De serie zet een ijzersterke combinatie neer van alle punten die eerdere werken van Rumiko Takahashi zo leuk maakten, gepresenteerd in een alleszins bijster originele setting. Wederom weten de personages niet teleurstellen door de enorme pret die zij simpelweg leveren. In deze serie kennen zij echter allen ook een beduidend serieuzere zijde, ingegeven door het bijzondere verleden dat zij stuk voor stuk ieder kennen. Het is de manier waarop deze personages met hun verleden, maar ook met elkaar interacteren dat door de serie heen een enorm vermakelijke factor blijkt te zijn. Ondanks wat tekortkomingen, zoals een keer op keer op keer wederkerende tegenstander en hier en daar een wat mindere aflevering weet de serie menig kijker dan ook altijd te plezieren.