犬夜叉 鏡の中の夢幻城

De grootste hindernis die Inuyasha en zijn vrienden in de wegstaat tot het vinden van alle fragmenten van het Shikon juweel is ongetwijfeld Naraku; een extreem kwaadaardig demoon dat zo zijn eigen plannen met het juweel heeft. Nu de vriendengroep er in geslaagd lijkt te zijn hun opponent te verslaan, nemen zij allen wat tijd voor zich zelf. Met het verdwijnen van Naraku zijn echter nog niet alle problemen verdwenen; Maanprinses Kaguya weet met behulp van Naraku's hulpjes Kagura en Kanna nog heel wat last te veroorzaken. Wanneer de volle Maan schijnt, en nacht na nacht blijft schijnen begint Kaguya's plan om de wereld in een eeuwigdurende nacht te storten zich te tonen.

Zoals te verwachten was bij een serie met de populariteit van Inuyasha was haar eerste bioscoopavontuur een groot succes. Een opvolging was dan ook redelijkerwijs te verwachten en exact een jaar later kwam deze tweede film er in de vorm van een verhaal dat draait om een oude Japanse legende en vooral meer van hetzelfde brengt; de kenmerkende personele interactie uit de serie en de typische eigenschappen van alle karakters maken wederom hun opkomst, vergezeld van sterke animatie en hier en daar wat vloeiend geanimeerde actie.

Net als bij Affections Touching Across Time is één van de sterkste punten van deze tweede film uit de zeer populaire reeks het feit dat zij voor de wat serieuzere kant van het geheel opteert. Hoewel de tv-serie dit ook van tijd tot tijd weet te doen, mist zij daar vaak een bepaalde gewichtigheid door de humor die dergelijke momenten vaak snel opvolgt. Deze film kiest er echter voor de zaken op een juiste manier te scheiden en zo de serieuzere en vooral romantischere momenten in de film meer betekenis te geven, zonder dat dit ten koste gaat van actie en humor. Met name de romance tussen de twee hoofdpersonages, welke zich in de tv-serie op een tergend tempo voortbeweegt weet in deze film enorme schreden te nemen en bereikt zo meer in haar beperkte looptijd dan een enorm aantal afleveringen kon.

De wat serieuzere insteek van deze tweede film uit zich ook in de aandacht voor de opmerkelijke situatie waar Inuyasha zich in bevindt; als half mens, half demoon voert hij een constante innerlijke strijd die niet enkel betrekking heeft op hem, maar ook de mensen om hen heen. Net als de persoon die de titelrol vervult in Vampire Hunter D en haar vervolg, wordt Inuyasha’s persona van tijd tot tijd overgenomen door zijn donkerdere kant, iets wat in het geval van laatstgenoemde door zijn toegenomen betrokkenheid bij mensen steeds ongewenster is. Hoewel ook in de tv-serie aandacht voor dit aspect is, is zij een zeer welkome en geslaagde aanvulling op de serieuzere natuur van deze film.

Een andere, zeer te verwelkomen, verandering ten opzichte van de serie is de afwezigheid van grote vijand Naraku. Hoewel hij vroeg in de film nog enige schermtijd krijgt, kiest ook Castle Beyond the Looking Glass ervoor een originele vijand te introduceren. In tegenstelling tot Menomaru uit de eerste film echter, past de opponent uit deze titel beter in de traditie van de reeks, door een volkslegende aan het geheel te koppelen. Dit maal wordt gekozen voor het verhaal van de bamboesnijder en de maanprinses Kaguya, hetgeen een perfect vehikel blijkt om een verhaal uit de reeks te dragen. Eén van de grootste gebreken uit de tv-serie is immers het feit dat Naraku maar blijft en blijft wederkeren en dat de tot hem betrekking hebbende verhaallijn zich veel langer uitrekt dan werkelijk nodig is. Een vers gezicht is dan ook een welkome verandering, maar leidt ook nog eens tot wat serieuze introspectie aan de zijde van onze bekende en geliefde personages nu zij na het verslaan van hun aartsvijand even wat tijd voor zichzelf lijken te krijgen.

In tegenstelling tot de eerste film echter, is deze tweede theatricale uitvoering lang niet geschikt voor een dergelijk omvangrijk publiek. Waar haar voorganger een aardige introductie tot de reeks leverde, zullen kijkers die bekend zijn met de serie en haar personages het meeste uit de film weten te halen. Toch reken ik dit de film niet als een negatieve eigenschap aan, aangezien zij daardoor enkel meer relevantie kent en beduidend minder als een overbodig extra avontuurtje aanvoelt. Het is echter wel op zijn minst aan te raden de film pas te kijken wanneer je reeds bekend bent met Naraku en zijn creaties als Kagura en Kanna.

Net als de eerste Inuyasha-film, laat Castle Beyond the Looking Glass duidelijk zien dat filmversies van de reeks het beduidend beter kunnen doen dan de gemiddelde aflevering uit de serie. Zij voorkomt de tempoproblemen waar de serie mee opgescheept is en levert de kijker bovendien een wat serieuzere inbreng die in de serie soms maar spaarzaam voor komt; met name de relatie tussen Inuyasha en Kagome krijgt wat tijd om hier te schitteren, gevoed door de innerlijke strijd die in de halfdemoon woedt. Dit is hoe verhalen uit deze reeks weergegeven moeten worden.