ヘルシング

In de schaduwen van de onderwereld sluipen zelfs in onze hedendaagse maatschappij nog de meest vreselijke wezens rond. De mystieke wezens van de nacht maken de straten onveilig en tegen deze vampiers dient grof geschut ingezet te worden. Dit wordt geleverd in de vorm van de Hellsing organisatie, een protestantse anti-monster familiezaak die reeds eeuwenlang Groot Brittanië veilig houdt. Tegenwoordig doet zij dit met haar eigen huismonster, vampier der vampieren Alucard. Een dergelijk drastisch middel is tegenwoordig echter wel nodig, aangezien er steeds meer kunstmatig voortgebrachte vampiers de kop op steken. Wie er achter deze Freaks zitten is nog onduidelijk, maar de Hellsing organisatie zal alles op alles zetten om hen bij de wortel uit te roeien.

Van de vele monsters die in een veelvoud aan horrorverhalen verschijnen, zijn de vampiers toch enkele van de meest geliefde bij velen. Niet alleen zijn zij figuren die over meerdere bijzondere krachten beschikken en zijn zij ware wezens van de nacht, maar de legenden die over hen de rondte doen bevatten vaak ook een wat romantisch beeld. Gezien hun populariteit is het niet vreemd dat er meerdere films en series aan hen gewijd zijn en ook het medium van Japanse tekenfilms wist hier niet aan te ontsnappen.

Horrorverhalen rond vampiers en hun illustere komaf bestaan reeds eeuwen en het lijkt er op dat het meer dan lastig is om binnen een dergelijk concept nog op de proppen te komen met een zeer origineel verhaal. Ook binnen anime is er meer dan eens plaats geweest voor werken rondom deze wezens van de nacht en het is niet erg vreemd dat dergelijke titels als Tsukihime een stilistische aanpak propageren om een weinig verrassend concept nog aantrekkelijk te maken. Ook deze animeversie van Kouta Hirano’s manga voert weinig origineels door op het bekende concept, op wellicht het werken van de vampier voor een door mensen gerunde en protestantse organisatie na. Verder beschikt Alucard over allerlei bekende en onbekende vampierkrachten die hem zo goed als onverslaanbaar maken en zijn zijn tegenstanders vaak niet meer dan simpele vampiers die lager in de voedselketen staan of zij die simpelweg het slechtste voor hebben met de Hellsing organisatie. Hoewel de serie niet met al teveel verbeteringen op het bekende vampierenconcept op de proppen komt, voert het deze alom bekende elementen wel enorm goed uit; er is zelfs lichtelijk aandacht voor enkele van de betere thema’s binnen dit genre, zoals het vampierenmeisje dat eeuwen oud is maar een jong lichaam blijft houden en het verschil tussen ware vampieren en zij die enkel anderen dienen. Een aardig uitvloeisel van de grote hoeveelheid vampieren in de serie die menselijke meesters hebben, zijn de verrassend gedetailleerde vuurwapens die zij gebruiken.

Stijl boven substantie verkiezen is een zet die menig animemaker niet in veel dank wordt afgenomen; wat is immers het punt achter een leuk uitziend werk wanneer het de aandacht van de kijker niet behouden kan? Ook Hellsing hecht maar belang aan een stijlvolle presentatie, maar doet dit op een dergelijk geslaagde manier dat het simpelweg enorm goed werkt. Alucard is ongetwijfeld de meest stijlvolle vampier die zich ooit tegen zijn soortgenoten keerde en zijn indrukwekkende rode outfit zal aanvankelijk wat vreemde blikken opwekken. Toch past het perfect bij zijn karakter dat eer en trots hoog in het vaandel heeft. Zo zal de kijker zich ook nimmer storen aan Alucard’s schijnbare onoverwinnelijkheid, omdat hij zijn opponenten met zoveel allure terug naar de onderwereld stuurt dat het keer op keer een genot is om te zien. Een sterke bijdrage hieraan levert de stemacteur van de vampier, die later ook een geweldige rol zou vervullen in Gankutsuou. De serie kan tevens wegkomen met het grote belang dat zij hecht aan een stilistische presentatie doordat zij over een eigen kenmerkende stijl beschikt die haar direct onderscheidt van andere anime. De serie zit vol donkere vlakken die delen van het gelaat van personages onthuld om hen zo een meer onheilspellend voorkomen te geven en meer gewichtigheid aan hun optreden geeft.

De serie wordt in haar stijlvolle presentatie nog eens ondersteund door een perfect passende soundtrack, die zich kenmerkt door haar grote bereik van jazzinvloeden en vooral de alternatieve insteek die ze kent. De soms wat vreemde vocale tracks passen door hun onverstaanbare teksten perfect bij het occulte thema van de serie, maar ook voor allerlei andere scènes kent de diverse soundtrack de juiste nummers. De achtergrondmuziek gebruikt in deze versie voor tv is zelfs zo goed dat dit welhaast het enige punt is waarop zij het recentere Hellsing Ultimate overstijgt.

Studio GONZO heeft over de loop van haar bestaan een opmerkelijke reputatie opgebouwd en het zijn deze vroegere titels uit haar stal als Hellsing die verklaren hoe de studio aan een dergelijke naam komt. Fluctuerende animatiekwaliteit binnen een tv-serie is geen vreemd fenomeen; teveel budget kan gaan naar de belangrijkste scènes en sponsors kunnen zichzelf terugtrekken zoals bij Neon Genesis Evangelion gebeurde. De mate waarin het echter bij GONZO gebeurde was toch lange reden tot flinke zorgen en het overkwam de studio ook bij deze serie. De wijze waarop personages getekend worden verschilt hevig tussen elkaar opvolgende afleveringen en een dergelijk kwaliteitsverschil is gewoon onacceptabel, ook wanneer dit een aantal gelikt uitziende afleveringen als de openingsaflevering oplevert.

Een ander punt waarop Studio GONZO’s betrokkenheid bij deze serie veelvuldig gehekeld wordt is de wijze waarop zij haar eigen draai aan de laatste afleveringen gaf. Ten tijde van het produceren van deze anime was de originele manga nog verre van compleet en we weten allemaal wat het lot is van dergelijke producties. Men hoeft maar naar Rurouni Kenshin te kijken om te zien hoe fout het lopen kan en dit stukje vampierenanime volgt helaas een vergelijkbaar pad. De creatieve geesten bij GONZO kwamen op de proppen met hun eigen slechterik die het de Hellsing organisatie moeilijk moest gaan maken en het gevolg is Incognito; een tegenstander wiens afkomst onduidelijk blijkt, evenals zijn motivaties en de oorsprong van zijn krachten. De route die deze serie neemt is des te pijnlijker wanneer de kijker bekend is met de weg die de manga neemt, aangezien Nazi’s al snel een interessanter verloop beloven dan een grijs monster met paarse strepen. Toch is het niet enkele negativiteit dat gepaard gaat met Incognito’s rol; hij is de eerste tegenstander uit de gehele serie die Alucard enige moeite laat doen en speelt daardoor een rol in een aantal geweldige gevechten. Bovendien is deze eigen draai die de studio aan de serie geeft waarschijnlijk nog te prefereren boven een slecht afgeronde serie die de manga wat meer volgt en deviaties van het originele bronmateriaal hoeven nu eenmaal niet per definitie slecht te zijn, zoals Fullmetal Alchemist bewijst.

De wat negatieve gevolgen van GONZO’s ingrijpen in deze adaptatie blijven hier echter niet tot beperkt; de anime die zij produceerden is ook grotendeels zonder de momenten met humor die de manga hier en daar kent. Dit is niet persé een slecht besluit geweest gezien de korte looptijd van de serie, waardoor het wellicht beter is te richten op het stijlvolle en donkerdere vampierenaspect. Wel een beetje vervelend is de manier waarop de eerste aflevering doet vermoeden dat er een grotere rol is weggelegd voor Seras als nieuwste vampier in Hellsing’s rangen, terwijl hier met het vorderen van de serie alsmaar minder aandacht aan wordt besteed en juist meer aan de onoverwinnelijkheid van haar meester.

Kritiek op Studio GONZO’s uitvoering van Kouta Hirano’s Hellsing is er in grote getale en spijtig genoeg is een groot deel hiervan ook terecht; de studio heeft op eigen kracht zelf een einde gefabriceerd en de animatiekwaliteit fluctueert sterk tussen afleveringen. Toch kan dit niets veranderen aan het feit dat dit een sterk staaltje vampierenanime is en met haar donkere en uiterst stijlvolle sfeer is de serie binnen dit genre absoluut een topper.