タッチ

Zo een bijzonder vriendentrio als dat van Tatsuya, Kazuya en Minami zie je zelden. De drie zijn van jongs af aan al buren en enorm bevriend en doen vanaf hun vroegste jaren al alles samen. Opvallend is dat tweederde van het trio gevormd wordt door een tweeling; een tweeling die uiterlijk uiteraard enorm veel op elkaar lijkt, maar qua karakter haast niet meer hadden kunnen verschillen. Kazuya werkt hard en is serieus, terwijl Tatsuya het allemaal liever rustig aan doet. Voor buurmeisje Minami zijn zij echter even belangrijk en hier zijn de twee absoluut erg blij mee, aangezien zij tegenwoordig wellicht het meest populaire meisje van hun school is. Een onbereikbare droom voor menig jongeman, maar een jeugdvriendin voor deze twee geluksvogels. Iedereen in de omgeving van het trio neemt al jaren impliciet aan dat Minami en Kazuya, de hardwerkende en opkomende ster in jeugdhonkbal, samen nog vele jaren zullen spenderen. Minami is voor Tatsuya echter minstens even bijzonder en hoewel hij er geen enkel probleem mee heeft dat zijn broertje er met alle roem en complimenten vandoor gaat, is hij niet zomaar van plan Minami aan hem af te staan. Zo is deze serie het verhaal van een opgroeiende Tatsuya die zich probeert te bewijzen tegenover zichzelf en zijn omgeving.

De jaren ’80 waren een decennium vol klassiekers in het medium der anime en velen van deze toppers hebben inmiddels hun weg weten te vinden naar grote scharen fans. Er is echter een serie die absoluut als zo een klassieker te betitelen valt, maar welke tot op heden niet op grote schaal is uitgegeven in het westen en daardoor bij menig fan wat onbekend is. Series als Macross en Urusei Yatsura krijgen terecht de aandacht die zij verdienen, terwijl dit werk het moet doen met kleinschalige adoratie van fans die liefde kennen voor een vergeten klassieker als deze. Toch heeft Touch absoluut genoeg te bieden voor zij die een wat ouder werk kunnen waarderen en biedt bovendien uitstekend materiaal in een genre waar slechts weinig klassiekers bestaan uit dit tijdperk.

Het is niettemin moeilijk om een serie als Touch direct te classificeren. Zo op het eerste gezicht lijkt zij niet meer dan een behoorlijk goede sportanime en zij beschikt dan ook over enkele van de beste kwaliteiten die dergelijke series kennen. De wijze waarop rivaliteiten opgebouwd worden, de centrale rol die weggelegd is voor vriendschap en uiteraard de spanning die gepaard gaat met een gespeelde wedstrijd. Maar opmerkelijk is dat sport gedurende een groot deel van de serie absoluut niet op de eerste plaats komt en het is hier dat zij een absoluut voordeel vindt in haar lengte. Dit werk krijgt namelijk de kans om zich over de loop van de afleveringen van meerdere kanten te tonen en een belangrijk facet is het meer naar romantiek neigende onderdeel. Touch is immers te zien als een jeugddrama gecentreerd rondom sport en omdat zij gevuld is met een rijke cast aan personages in de lente van hun leven, is het onvermijdelijk dat jeugdromances op zullen bloeien. Deze serie speelt hiermee in op het concept van een jeugdvriendin, wat inherent is aan zoveel romantische anime en toont ons dat de Japanners maar een vreemdsoortige fixatie hebben met zo een relatie. Minami deelt met Tatsuya en Kazuya immers een band die sterker is dan die van normale klasgenoten of vrienden, maar welke ook meer neigt naar een familieband, dan naar een potentieel romantische relatie. Het is mede hierdoor dat de te ontwikkelen relatie de volle looptijd van de serie nodig heeft, overigens zonder in de valstrik te lopen waar wel meer romantische anime in tuinen; deze ontwikkeling duurt niet zozeer lang omdat personages hun gevoelens niet durven te uiten, maar omdat een goede relatie nu eenmaal niet in één klap ontstaat. De natuurlijke opbouw en portrettering is dan ook één van de sterkste punten van de serie, evenals de bijzondere positie waarin het drietal zich bevindt, waarin twee broeders onderling strijden om de affectie van een enkele dame.

Maar hoewel romantiek zo nu en dan voor honkbal lijkt te komen, is het niettemin deze sport waar de serie om draait en zij schittert in de wijze waarop beide aspecten voldoende aandacht krijgen. Met name de eerste en latere afleveringen richten zich op honkbal, een sport die een centrale positie in het leven van welhaast ieder karakter inneemt. Een beetje sportanime slaagt er in zelfs bij kijkers geheel onbekend met de sport interesse op te wekken en ook Touch is hier geen uitzondering op en zij bereikt dit voornamelijk door het neerzetten van personages die met een aanstekelijk enthousiasme deelnemen aan de sport. De serie past dan ook enigszins in het anime dictaat van hard werken en jeugdige passie, waarmee alles te bereiken is wat je bereiken wilt. Hoewel dit nimmer op een zo overdreven wijze gebeurt als in Gunbuster, bevinden de personages zich absoluut in de lente van hun leven, hetgeen gepaard gaat met bitterzoet jeugddrama en vooral bergen plezier.

Een belangrijke en distinctieve eigenschap van deze serie als sportanime is wel de ontwikkeling van Tatsuya. Een hoofdpersonage dat zich ontwikkelt van absolute amateur tot grote ster is één van de meest prevalente clichés in dit genre en ook Mitsuru Adachi’s meesterwerk ontsnapt hier niet aan. Het zijn echter kleine ontwikkelingen die van deze rechte lijn afwijken die de serie zo aantrekkelijk en geloofwaardig maken. Het is onmogelijk dat Tatsuya zich direct neerzet als ace en hoewel vroeg duidelijk wordt aangegeven dat hij over een exceptioneel talent beschikt, zien we hem gedurende vele afleveringen enorm veel tijd investeren in het ontwikkelen van deze natuurgave. Kenmerkend is dan ook de wijze waarop Tatsuya en zijn team lang niet altijd winnen; niet in onbelangrijke oefenwedstrijdjes die toch geen invloed hebben op het uiteindelijke verloop van de serie, maar ook in belangrijke wedstrijden die bepalen of het team hun uiteindelijke doel zal kunnen bereiken. Dit is een behoorlijk verfrissende variatie op menig sportanime, waarin het hoofdpersonage alsmaar beter en beter wordt, onderwijl al zijn tegenstanders uit de weg ruimend. De enige manier om een lange sportanime als deze dan ook constant interessant houden is door de grote hoeveelheid onverwachte wendingen in de ontwikkeling van het verhaal en bepaalde onderlinge relaties waar dit werk zich door kenmerkt. Constant zal je als kijker op je hoede moeten zijn voor Adachi’s neiging om zelfs zijn meest geliefde personages te confronteren met de meest vervelende zaken en het is vaak onmogelijk om bij aanvang van een wedstrijd de uitkomst te voorspellen. Het is deze dynamiek die de serie zo onvoorspelbaar en aantrekkelijk maakt.

De reden dat de serie zoveel speelruimte heeft op dit gebied is natuurlijk het grote afleveringenaantal waarover zij beschikt, welke verzekert dat zij zorgvuldig de gevolgen van bepaalde wendingen kan tonen; dit in tegenstelling tot een andere serie gebaseerd op het werk van dezelfde auteur, H2. Gepaard met dit grote afleveringenaantal is het belangrijke voordeel dat ontwikkelingen over de loop van de serie geen van allen geforceerd overkomen en juist natuurlijk voort lijken te vloeien uit gebeurtenissen in het verhaal door het rustige tempo waarop zij zich voortdoen. Meest kenmerkende uiting hiervan is dat de serie zich over een periode van minstens vier jaar afspeelt, de vele terugblikken daargelaten. Dit voegt een enorm gevoel van diepte en realisme toe aan de ontwikkelingen die zich voordoen, vooral omdat personages aan het begin van de serie compleet anders zijn dan in de laatste afleveringen. In feite is Touch een echte jeugdserie en als kijker zien we de personages hun jeugd leven en langzaamaan jonge volwassenen worden. Toch lijkt het tijdens het kijken van de serie af en toe maar alsof er bar weinig gebeurt in een aflevering; velen tonen ons niet meer dan zomaar een normale dag in het leven van de karakters en vele afleveringen gaan voorbij zonder ogenschijnlijke ontwikkelingen. De waarheid is echter een tegenovergestelde en dit valt uitstekend op gedurende de laatste afleveringen, waarin opvalt hoe sterk de karakters naar je toe gegroeid zijn.

Belangrijke bijdrage hieraan wordt geleverd door de zeer kenmerkende personages die Adachi neerzet. De mangaka staat er enigszins bekend om zijn figuren eigenzinnige karaktertrekjes mee te geven en zij die deze serie bevolken zijn hier een perfecte uiting van. Iedereen beschikt over een distinctieve kijk op het leven; sommigen richten zich serieus op school, sommigen zijn liever lui en genieten op hun eigen manier van het leven. Deze specifieke tegenstelling komt heel sterk naar voren in de tweelingbroeders, wat een sterke juxtapositie vormt, aangezien iedereen in de serie een zeer verschillende kijk op hen beiden zal hebben. Toch lijkt het niet meer dan normaal dat een serie karakters met dergelijke verschillende eigenschappen kent; de kracht van Touch ligt echter in de wijze waarop zij gebracht worden. Geen enkel figuur is een cliché en slaat nimmer te ver door in zijn kenmerkende trekjes. Bovendien worden alle belangrijke figuren zo goed ontwikkeld door de afleveringen heen, dat zij zonder twijfel meer worden dan een personificatie van dergelijke oppervlakkige eigenschappen.

De kenmerkende karakters waar de personages over beschikken is een uiting van de even kenmerkende humor die Mitsuru Adachi tentoonstelt en welke een zeer belangrijke bijdrage levert aan de algehele vermakelijkheid van de serie. Deze anime heeft absoluut een heel eigen gevoel voor humor, wat uitstekend past binnen de sfeer van de jaren ’80 die zij zo nu en dan zeer sterk uit ademt. Wat dit betreft is er enigszins een vergelijking te maken met Maison Ikkoku; beide series zijn uitstekende voorbeelden van romantiek met een flinke dosis karakterontwikkeling, maar beschikken beiden over zeer kenmerkende humor. Hoewel Rumiko Takahashi’s werk een wat volwassener drama is, grotendeels door de leeftijd van de figuren, haalt Touch niettemin zeer volwassen en serieuze problemen aan, zij het op geheel eigen wijze en met een wat grotere hoeveelheid humor. Wat dit betreft scoort de serie dan ook absoluut punten, aangezien zij een uitstekend bewijs is dat romantiek, karakterontwikkeling en humor allen zeer kundig gecombineerd kunnen worden. En dat zonder te moeten terugvallen op de grote berg clichés waar zoveel romantische komedies uit moeten putten.

Deze uitstekende combinatie van geheel verschillende aspecten uit zich sterk in de latere afleveringen, waarin Tatsuya eindelijk botst met de grote rivalen die zich gedurende de serie aan hem geopenbaard hebben; of de indrukwekkende wijze waarop zo een confrontatie juist voorkomen wordt. Ook hun karakters zijn uitstekend uitgediept met het verstrijken van de afleveringen, eveneens op een verrassend onopvallende maar vooral krachtige manier.

In al zijn doen en laten is Touch misschien wel het perfecte jeugddrama gecentreerd rondom een sport. Drama, komedie, uitstekende karakterontwikkeling en een berg leuke figuren worden uitstekend gecombineerd, voornamelijk door de grote hoeveelheid afleveringen die de serie alle beweegruimte geven om dit alles op een rustig tempo neer te zetten. Gevolg hiervan is dat pas in de laatste afleveringen opvalt hoe goed de karakters uiteindelijk wel niet uitgewerkt en ontwikkeld zijn en hoewel de serie zo nu en dan in een reeks mindere afleveringen verloren gaat, weet zij keer op keer haar momentum terug te krijgen en je er aan te herinneren waarom zij zo goed is. Mitsuru Adachi’s meesterwerk mag met recht één van de beste en meest kenmerkende anime van de jaren ’80 genoemd worden en is het predikaat klassieker absoluut waardig.