Enkele jaren zijn verstreken sinds de diploma-uitreiking van Minami, Tatsuya en al hun klasgenoten en vrienden en ieder is zijn eigen weg gegaan. Sommigen hebben hun jeugdige carrière in het honkbal vol passie voortgezet, een ander heeft de zaak van zijn ouders overgenomen en weer een ander is op een reis rond de wereld vertrokken. Meest opmerkelijke is echter nog wel dat Tatsuya en Minami voor het eerst in hun leven niet bij elkaar op school zitten; beiden studeren aan een andere universiteit en terwijl Minami zich nog druk bezig houdt met gymnastiek, lijkt Tatsuya zijn passie voor honkbal geheel verloren te zijn. Dit ondanks de vele vrienden van zijn middelbare school tijdperk die nog regelmatig op hem inpraten. Het lijkt haast alsof de voormalige ace een geheel ander leven begint te leiden, een leven waar misschien wel minder plaats is voor zelfs Minami.

Hoe populair een anime ook geweest mag zijn in zijn tijd, het komt slechts bij hoogste uitzondering voor dat zo een populaire titel vele jaren later nog een volwaardig vervolg krijgt. Een remake is nog indenkbaar, zelfs misschien een soortement spin-off, maar een voortgang van een populaire reeks welke direct aansluit bij het einde van dit origineel en dat dan ruim tien jaar na het einde van die serie, is welhaast een unicum te noemen. Het immens populaire honkbaldrama Touch kreeg het echter voor elkaar.

Het eerste wat dan ook direct in het oog springt, is de opgewaardeerde animatiekwaliteit. In de elf jaren sinds het einde van de serie zijn er behoorlijk wat schreden gemaakt op dit gebied en het verschil is even direct merkbaar als dit het geval was bij de tweede Kimagure Orange Road film, Summer's Beginning. Van een langlopende tv-serie naar een film met een volwaardig budget is nogal een grote stap voorwaarts en geeft een compleet ander beeld van de serie. Toch hoeven fans van het origineel geen vrees te kennen, aangezien de zo kenmerkende karakterontwerpen behouden zijn en nergens radicale veranderingen zijn toegepast. Miss Lonely Yesterday is te beschouwen als een directe voortzetting van de serie, zij het in een wat moderner jasje. De puristen zullen de authentieke animatiestijl echter missen, aangezien de serie in al haar doen en laten een genredefiniërend werk uit de jaren ’80 was en de visuele presentatie van de serie hier een essentieel onderdeel van vormde. Ik kan echter met overgave zeggen dat de overstap uitstekend gemaakt is; de film kent zelfs geen slecht gebruikte computeranimatie. Een hele opluchting, aangezien deze vorm van animatie nog in haar kinderschoenen stond ten tijde van het verschijnen van de titel en de aanwezigheid er van absoluut een pijn aan het oog geweest zou zijn.

De opwaardering van de animatie is echter niet de enige interessante verandering. Binnen het verhaal zelf zijn namelijk eveneens enkele jaren verstreken en de hoofdpersonages van wie wij ooit hun passierijke jeugd meemaakten, studeren nu aan de universiteit en zijn stukken volwassener geworden. Bij een aantal figuren is het echt geweldig leuk om te zien wat er van hen geworden is in de voorbijgegane jaren, voornamelijk in het geval van Nishimura en Harada. Net zo vermakelijk echter, is het om te zien hoe sommigen van hen juist niet veranderd zijn, deels omdat dat nu eenmaal de karakters zijn die je zo goed hebt leren kennen in de serie, maar ook omdat het totaal niet bij hun karakter zou passen als zij volledig anders in het leven hadden gestaan na enkele jaren.

Ondanks de wat minder authentieke animatie en het zich enkele jaren na het einde van de serie afspelen, weet Miss Lonely Yesterday van meet af aan de kijker terug te brengen in de geweldig bekende sfeer van de tv-serie. Het succes waarmee deze eerste film enkele jaren later dit weet te bewerkstelligen is zo indrukwekkend, dat het haast is alsof je gewoon weer een nieuwe aflevering van de serie kijkt en zo voelt zij dan ook; als een wat langere nieuwe aflevering uit het avontuur van enkele van de meest geliefde anime personages ooit. De film gaat hier mogelijk zelfs iets te ver in, wanneer je als kijker doorkrijgt dat het plot uit het eerste deel wel wat veel wegheeft van een veelgebruikt plotelement uit de serie. Met de introductie van Yuka Nitta werd daar namelijk een potentiële rivale van Minami neergezet, welke alles poogde om Tatsuya de hare te maken, welke weer in zijn inherente vriendelijkheid geen duidelijkheid scheppen kon. Ditzelfde overkomt hem weer wanneer hij op zijn universiteit in contact komt met Mizuno Kaori en het is daarom een beetje spijtig dat in een relatief kort vervolg als dit wederom deze wending gebruikt wordt.

De film neemt echter ook een heel positief element van de originele serie kundig over. Touch was in al haar doen en laten een romantisch jeugddrama gecentreerd rondom honkbal en een belangrijk thema binnen de serie waren de warme zomers die de jeugd van de personages kenmerkten. Deze film gaat hier uitstekend op door en is zelfs nog meer dan het origineel een waar zomers drama. De grootste bijdrage hierin wordt uiteraard geleverd door het grotere budget en de betere animatie, aangezien op deze manier de zomerse sfeer vele malen beter overgebracht kan worden. Deze zomerse sfeer zit door en door verwerkt in de andere belangrijke thema’s uit de reeks, in het sportelement, in de rustige scènes aan de waterkant met een ondergaande zon op de achtergrond en in de passie waarmee de personages hun zomer beleven.

De grootste tekortkoming van Miss Lonely Yesterday is uiteindelijk dan ook nog wel het feit dat zij slechts het eerste deel van een langer verhaal is. Elf jaar na het einde van de tv-serie verscheen dit nieuwe avontuur van Tatsuya en Minami en het is eigenlijk maar goed ook dat ze niet gepoogd hebben het alles in een enkele film te proppen, aangezien er op deze manier veel meer is om van te genieten. Het is even doorbijten wanneer bij het einde van dit eerste deel, maar er is altijd de wetenschap nog dat Cross Road op je wacht. Als eerste deel vervult de film haar rol echter wel uitstekend, aangezien zij de kijker direct weer terugtrekt in de bekende sfeer van het origineel en goed een conflict opzet voor het vervolg.

Fans van Touch zullen hun geluk niet opgekund hebben toen in 1998 besloten werd om elf jaar na het einde van het origineel alsnog besloten werd een laatste avontuur van de geliefde personages uit de serie te animeren. Dit werk zal hoge verwachtingen gekend hebben en maakt ze absoluut waar, door kundig de juiste sfeer voort te zetten en zelfs ondanks de opgewaardeerde animatie nog trouw te blijven aan de originele tekenstijl. Het is geweldig leuk om te zien wat er van alle personages geworden is in enkele jaren tijd als eerste deel uit tweetal films zet het werk uitstekend de aanzet tot een prachtige afronding.