タッチ CROSS ROAD～風のゆくえ

Sinds die ene noodlottige wedstrijd waarin Tatsuya tijdelijk inviel voor zijn jongere broer, heeft hij al het gevoel gehad in zijn honkbal achtervolgd te worden door diens schaduw. Na de middelbare school is hij dan ook gestopt met de sport, maar uiteindelijk kreeg hij de smaak toch weer te pakken. Nu is hij echter op zoek naar zijn eigen honkbal en deze zoektocht heeft hem naar de VS gebracht, waar hij in het kleine stadje Green Town voor de plaatselijke honkbalhelden van de Emeralds spelen zal. Ook Minami is een andere weg ingeslagen en geïnspireerd door een foto die van haar gemaakt werd tijdens haar laatste gymnastiek wedstrijd, streeft zij nu een carrière als sportfotograaf na. Hun wegen scheiden zich dus tijdelijk en met een oceaan tussen hen beiden zullen ze ieder op eigen kracht moeten presteren.

Het was al behoorlijk bijzonder te noemen dat een populaire serie uit de jaren ’80 een zevental jaren na haar afloop nog een vervolg in de vorm van een film kreeg, maar niemand had destijds kunnen denken dat Touch zelfs in het nieuwe millennium nog een vervolg zou krijgen. De eerste film bood echter weinig conclusie en voelde meer aan als een eerste deel uit een langer, nieuw avontuur; een avontuur waar deze tweede en laatste film helaas nog geen goed bevredigend einde aan weet te brengen.

De voorganger van dit werk was een perfecte voortzetting van de serie in ieder aspect. De sfeer was er volledig ondanks de meer moderne animatie en Miss Lonely Yesterday slaagde er zelfs in nog beter een zomers jeugddrama neer te zetten dan het origineel waar zij een voortzetting van is. Niets van dit alles lijkt echter terug te komen in de film die er op volgt, wat een enorme verrassing is, aangezien dit aanvankelijk in alles een directe voortzetting van die geweldige sfeer leek te zijn. Reden voor dit gebrek lijkt te liggen in Tatsuya’s reis naar Amerika, alwaar hij op zoek is naar zijn eigen honkbal door een seizoen mee te spelen bij een plaatselijke club. Dit past in een drang die wel meer Japanse sporters lijken te hebben; in hun beleving is de VS het land waar sporters groot kunnen worden en is het een land dat hen een superieure beleving kan bieden. Een dergelijk streven zien we ook bij één van de personages uit Slam Dunk! en zeker voor een sport als honkbal is het denkbaar dat een speler meer ervaring op kan doen in Amerika. Het probleem echter, is dat Touch een jeugddrama in hart en nieren is, waar het typische anime thema van een passierijke zomer een meer dan belangrijke rol speelt. Een thema dat geenszins thuis blijkt te horen in de VS en al helemaal niet met compleet andere personages. De geheel andere setting zorgt er dan ook voor dat deze film het belangrijkste element uit de reeks mist; een gemis waar niet zomaar langs te kijken valt.

Dit Cross Road is dan ook een behoorlijke tegenvaller na de vorige film, die juist leek te bewezen dat zelfs vele jaren later de sfeer van de serie nog uitstekend te behouden was en zelfs met opgewaardeerde animatie en gegroeide personages nog kon blijven bestaan. Het is sowieso opvallend dat van de vele personages die je zo lief zijn geworden gedurende het origineel, slechts een drietal een terugkeer maakt voor de afsluiting van het werk. Het is mij een waar raadsel waarom men ervoor geopteerd heeft op het laatste moment nog een aantal nieuwe figuren te introduceren, wanneer er zoveel aandacht is besteed aan het zorgvuldig neerzetten van geweldige karakters. Hiervoor reikt het werk zelfs naar een wat flauw anime cliché dat ook gebruikt is in de Patlabor reeks, waar een aflevering zich afspeelde in een ander land en met andere personages, welke stuk voor stuk Amerikaanse versies waren van de originele cast. Zover gaat deze film niet, maar de pitcher van de Emeralds heeft wel wat veel weg van één van Tatsuya’s beste vrienden die deze zelfde rol vervulde in hun schoolteam.

De keuze voor een grotendeels nieuwe cast aan personages is extra spijtig, wanneer nagegaan wordt dat deze laatste film vele malen krachtiger had kunnen zijn als zij een laatste confrontatie had gehad tussen een met hervonden passie spelende Tatsuya en één van zijn rivalen uit de serie. Deze rivaliteiten zijn zorgvuldig opgebouwd gedurende de serie en hoewel het enigszins flauw zou zijn om hen nog eens uit de kast te halen voor een laatste film, zou de emotionele impact er van vele malen groter zijn dan die van de nu gekozen route. De reis naar Amerika en de opgedane ervaring zou dan ook een perfecte inleiding zijn geweest tot een dergelijke confrontatie, maar helaas blijft de film er hangen.

Dit alles is dan ook als zout in een open wond. Cross Road is immers het laatste stukje geanimeerde Touch dat de fans naar alle waarschijnlijkheid ooit zullen zien en het is een vreselijke zonde dat juist de afsluiting geen uitstekende kan zijn. Zoveel is opgebouwd gedurende de reeks en de voorgaande film beloofde nog zoveel goeds voor de fans, die in dit werk helaas niet meer dan een teleurstelling zullen vinden. Als een op zich staande tijdelijke verhaallijn tijdens de serie zou de film lang niet misstaan hebben en zelfs wat toe hebben kunnen voegen aan het karakter van Tatsuya. In haar huidige rol als afsluiter van één van de meest geliefde animeseries ooit, schiet zij echter hevig tekort door het meest essentiële ingrediënt uit de succesvolle formule achterwege te laten; de geweldige sfeer van het jeugddrama dat de serie was. Voeg daar nog eens aan toe dat de film nieuwe personages introduceert, waardoor niet doorgegaan wordt op de zorgvuldig opgebouwde banden uit het verleden en deze afsluiter is enkel als een grote teleurstelling te beschouwen.