ハチミツとクローバー "Hachimitsu to Clover"

Yuuta Takemoto, Takumi Mayama en Shinobu Morita vormen een drietal studenten dat samen een klein en oud huis delen in hun studententijd. Allen studeren zij aan een kunstschool in Tokyo en delen zij met hun vrienden een dagelijks leven dat helemaal zo dagelijks niet is. Hier komt geen verandering in wanneer een bevriende leraar van hen zijn nichtje aan hen introduceert, de achttienjarige en zeer getalenteerde Hagumi Hanamoto, en er kan zelfs gezegd worden dat het leven van de vriendengroep er enkel kleurrijker op geworden is. Het zijn de dagelijkse perikelen, maar ook de vele problemen van deze hechte groep jongvolwassenen die centraal staan in deze karakterdrama.

Manga is er voor alle leeftijden en doelgroepen, maar de geanimeerde adaptaties worden door één groep in het bijzonder niet bijster trouw gevolgd; de groep die gevormd wordt door volwassen vrouwen. Hoewel er een grote hoeveelheid manga op hen gericht is, worden deze verhalen die zich kenmerken door hun nadruk op de relaties tussen een grote groep goed uitgewerkte personages slechts zelden in geanimeerde vorm op tv vertoond. In 2005 bracht het Japanse Fuji TV hier met veel succes verandering in met hun start van het Noitamina programmablok, welke grotendeels zou bestaan uit anime gebaseerd op bekende shoujo of josei manga. Dit Honey and Clover zou de eerst uitgezonden serie uit het blok zijn en direct de harten van velen veroveren.

Het middel waarmee deze serie haar verdiende grote populariteit zou verwerven is haar indrukwekkend grote cast vol interessante, vermakelijke en echte personages. Al vanaf vroeg in de serie wordt de kijker voorgesteld aan een redelijk grote groep vrienden en met het voorbijgaan van de afleveringen worden hier alleen maar andere vrienden en collega’s aan toegevoegd. Opmerkelijke en vooral goede eigenschap van de serie echter, is dat het merendeel van deze karakters indrukwekkend goed wordt uitgewerkt en vooral de kernfiguren maken een enorme ontwikkeling door. Centraal in de vertoning van het dagelijks leven staat dan ook een tweetal romantische driehoeksrelaties. De verkenning en vorderingen hiervan kunnen gezien worden als het enige beetje echte verhaal dat de serie te bieden heeft en dit wordt dan ook erg voorzichtig aangepakt. Geen lukrake liefdesverklaringen of makkelijk verkregen romantiek, maar personages die hun gevoelens naar elkaar niet direct durven te uiten en lange tijd torsen met onzekerheid. Het is moeilijk onder woorden te brengen hoe goed de serie dit aanpakt, maar vooral de situatie tussen Yamada en Mayama wordt erg indrukwekkend geportretteerd. Een ander ijzersterk voorbeeld van karakterontwikkeling uit de serie is de letterlijke reis van zelfverkenning die Takemoto maakt. Kenmerkend voor een josei werk als dit, zit de serie vol oudere personages en het jongste figuur met een grote rol is achttien bij aanvang van de serie. Hun problemen zijn dan ook meer volwassen, evenals de situaties waarin zij zich bevinden. Als uitgangspunt hiervoor speelt het werk zich af in het leven van een groep kunststudenten, waardoor problemen als de thuissituatie, zoeken naar werk, jongvolwassen relaties en vooral het vinden van jezelf de hoofdmoot vormen.

Als gevolg hiervan beschikt de serie over een geweldige combinatie van drama en humor die een perfecte weergave van het leven van alledag vormt en vooral wat het eerste betreft is zij enigszins vergelijkbaar met Fruits Basket. Hoewel de humor hier vaak wat minder overdreven is, zit ook deze serie vol vervormde personages en vergezochte, maar hilarische situaties. Morita is hierin de absolute koning van komedie en hij stort zich van de ene opmerkelijke gebeurtenis in de andere. Een meer belangrijke gelijkenis tussen de twee series echter, is hoe humor en serieus karakterdrama perfect door één deur gaan en de humoristische weergaven van sommige personages doen geenszins af aan de ernst van hun ervaringen. De serie weet bovendien een bijzonder gevoel op te roepen bij de jongvolwassen kijker en in dit Honey and Clover is zelfs ruimte voor een zeker gevoel van melancholiek dat de kijker doet denken aan eigen ervaringen uit zijn of haar studententijd. Een belangrijke kanttekening dient hier echter geplaatst te worden in dat deze studententijd hier niet analoog staat voor laveloos drinken en feesten, maar het opdoen van nieuwe contacten en ervaringen en vooral het vinden van jezelf terwijl je het einde van je jeugd nadert. Met het vorderen van de serie komt vooral op dit laatste steeds sterker de nadruk te liggen, waardoor de serie wat van haar aanvankelijke aantrekkingskracht verliest, maar tegelijkertijd een nieuwe wint. Vooral in de eerste afleveringen heeft de serie dan ook wat weg van het veel oudere en klassieke Maison Ikkoku, maar niet zozeer in diens realistische weergave van het ontstaan en groeien van een volwassen relatie, maar van de kleine dingetjes die het leven zo interessant maken. Een andere belangrijke vergelijking is het feit dat beide anime meerdere jaren uit de levens van hun personages beslaan, waardoor hun uitwerking en ontwikkeling des te natuurlijker aanvoelt.

Hoewel de serie makkelijk te ervaren is als één lange serie van een kleine veertig afleveringen, werd de anime oorspronkelijk uitgezonden in twee seizoenen, waarbij de laatste twaalf afleveringen het tweede seizoen vormden. Dit tweede seizoen had grote schoenen te vullen en vooral een grote verantwoordelijkheid in het bevredigend afronden van de vele relaties en gebeurtenissen die nog open lagen op het einde van het eerste seizoen. Deze laatste afleveringen brengen dan ook veel conclusies en op relationeel vlak worden enorme schreden gemaakt. Nog bijzonderder echter, is de achtergrondinformatie die verschaft wordt over Morita. Lange tijd was hij een waar enigma voor de kijker en zelfs voor zijn vrienden, maar in dit tweede seizoen wordt eindelijk ingegaan op de band met zijn broer en hun gezamenlijke verleden. Omdat dit alles in slechts twaalf afleveringen gepropt dient te worden, is er hier helaas nog maar weinig ruimte voor de zo geliefde humoristische momenten uit eerdere afleveringen en de kleine momenten uit het dagelijks leven. Het drama is hier echter nog steeds van een enorm hoog kwalitatief niveau en de personages maken wederom een enorme ontwikkeling door. Zelfs dit tweede seizoen brengt echter geen conclusief einde en eigenlijk is dit ook niet meer dan logisch. Als portrettering van de levens van een hechte groep mensen zou het verhaal van Honey and Clover pas afgelopen kunnen zij wanneer zij volledig uit elkaar gegroeid zijn.

De levensechte en zorgvuldig neergezette inter-personele relaties vormen het hart van een prachtige serie, waarvan de presentatie als het puntje op de spreekwoordelijke i is dat verantwoordelijk is voor de soms zo prachtig melancholische sfeer. Verschillende onderdelen hiervan zijn hier verantwoordelijk voor, met niet op de laatste plaats de zachte animatiestijl en de hoge visuele kwaliteit als geheel. De vele pasteltinten passen bij de vertoning van het dagelijkse leven van een groep goede vrienden en de sfeervolle visuele presentatie in menig scène maakt sommige momenten des te indrukwekkender. Wat hier ook aan bijdraagt is de over het algemeen zeer terughoudende muziek, met in het bijzonder de op de piano gespeelde versies van de intro- en afsluitende nummers. Hoewel deze mogelijk iets te riant gebruikt worden, vergezellen zij doorgaans op kundige wijze de sterke introspectieve monologen van een groep personages die zich op een onzeker punt in hun leven bevinden.

Hoewel het idee van een serie gericht op een volwassen vrouwelijke publiek zonder actie en een intens verhaal velen mogelijk weg zal jagen, kan zonder meer gezegd worden dat Honey and Clover aan een groot en divers publiek enorm veel te bieden heeft. De sleutel tot dit succes ligt in de personages die het werk bevolken. Niet alleen zijn zij stuk voor stuk interessant en vermakelijk, ook worden zij en hun onderlinge relaties uitzonderlijk goed uitgewerkt. Daarnaast beschikt de serie over een bijzonder gevoel van melancholiek, dat perfect past bij haar portrettering van jongvolwassen karakters die zich op een onzeker punt in hun leven bevinden. Op zeer geslaagde wijze bewandelt de serie het ongemakkelijke pad tussen drama en komedie zoals slechts weinigen dit voor elkaar weten te krijgen.