ナルト 疾風伝

Een generatie geleden poogde een kwaadaardige demoon genaamd Mouryou de ons bekende wereld aan te vallen en te verenigen in een Duizendjarig Koninkrijk. Met veel moeite en de persoonlijke opoffering van een krachtige priesters werden zijn ziel en lichaam in verschillende landen verzegeld en leek het kwaad afgewend te zijn. Heden ten dage echter, is er een groep illustere ninja die de demoon wensen te bevrijden. Nadat Yomi, de leider van dit vijftal, zijn lichaam aan Mouryou schenkt, begint hij met zijn enorme leger aan mechanische handlangers een opmars naar de tempel waar zijn lichaam verzegeld is. Ook nu is er slechts een enkele priesteres die het einde van de wereld kan afwenden en het is aan Naruto, Neji, Sakura en Rock Lee om haar tijdens haar tocht te beschermen.

Nadat vroeg in 2007 met vele tientallen inmiddels beruchte fillerafleveringen een einde aan de eerste Naruto serie kwam, werd onder een nieuwe naam verder gegaan met de serie, die vanaf dat moment aan een tijdsprong onderhevig was. Hierdoor zou de voortzetting met de inmiddels wat meer volwassene karakters wat serieuzer zijn dan haar voorganger; een trend die zich ook toont in de bij dit deel behorende films.

Het is in dat opzicht dan ook geen verrassing dat Naruto Shippuuden: the Movie een algeheel meer serieuze toon kent dan de drie eerdere films. Sterker nog, op een aantal scènes rondom de aanwijzing van Naruto en zijn teamgenoten voor hun nieuwste missie na, kent de film bijna geen humoristische momenten. Dit betekent dat deze film een enorm grote kans heeft om eindelijk te doen waar eerdere films niet in slaagden en ook slechts enkele afleveringen uit de serie wisten te bewerkstelligen. De inmiddels oudere personages kunnen zich hier van beste en meest serieuze kant laten zien door goed doordacht initiatief te tonen op het slagveld en zich meer beraden te tonen in hun missie waar de welgesteldheid van de gehele wereld van af hangt. Ook zou er ruimte kunnen zijn voor betekenisvolle interactie tussen de bekende figuren. In zekere zin weet de film deze mogelijkheden ook wel te benutten. Zoals gezegd, kent zij een algeheel meer serieuze sfeer en door de aanwezigheid van een priesteres met visioenen van de toekomst, kent de dood een lugubere aanwezigheid.

Uiteindelijk voert de film echter weinig substantiële wijzigingen door en worden de gepresenteerde kansen maar halfhartig aangegrepen. Ook dit werk is een slachtoffer van het feit dat het, als niet meer dan zomaar een film zijnde, geen enkele ruimte heeft om ingrijpende veranderingen of ontwikkelingen te presenteren. De films uit de reeks zijn immers zomaar extra, losstaande avonturen met betere animatie. Als gevolg hiervan wordt je als kijker geconfronteerd met opnieuw dezelfde door personages gebezigde technieken die zij al jaren gebruiken en ook hun karakters zijn niet veel anders dan zij altijd al geweest zijn. De ruim twee jaar aan eenzame training heeft Naruto op dit gebied in ieder geval weinig opgeleverd en ook zijn teamgenoten krijgen nog steeds een rol toegewezen die niet groter is dan het verslaan van de vijandelijke handlangers.

Als extra zout in de wond en om je als kijker er maar even aan te herinneren dat deze film haar potentie geenszins weet te vervullen, verloopt zij grotendeels op een wijze die sterk vergelijkbaar is met haar voorgangers. Het zoveelste snode plan om de wereld op kwaadaardige wijze te onderwerpen duikt op en uiteraard zijn het Naruto en zijn vrienden die een essentiële rol spelen in het voorkomen er van, net als in Ninja Clash in the Land of Snow door een belangrijke jongedame te beschermen, welke de enige is die de slechteriken kan doen stoppen. Ook is het wederom Naruto die uiteindelijk alles oplost en is het, zoals eerder gezegd, aan zijn vrienden enkel om met het ondersteunende tuig af te rekenen. Het is natuurlijk niet vreemd dat voor Naruto als titulair personage de grootste rol is weggelegd, maar deze algeheel generieke invulling aan de films conflicteert met het veelbelovende beeld dat vroeg in de reeks werd neergezet. Op zich staande verhalen als deze zouden gevuld moeten zijn met leuke ninja avonturen waarin meerdere van de geliefde karakters hun kans krijgen te schitteren. Tot op heden is het echter enkel Guardians of the Crescent Moon Kingdom die hier als film in geslaagd is. Een meer serieuze aanpak is uiteraard ook welkom in de films, maar laat dit dan wel op een goede manier gebeuren door daadwerkelijk betekenisvolle ontwikkelingen of uitdiepingen te presenteren.

Dit alles wil echter niet zeggen dat deze vierde film uit de reeks niets te bieden heeft dat iets toevoegt. Hoewel de aandacht er aan slechts beperkt is en het zich grotendeels op de achtergrond afspeelt, beschikt het werk over een terughoudende maar aardige, zij het eenzijdige romantiek. In de reeks als geheel is hier eigenlijk altijd maar weinig ruimte voor geweest en Naruto’s aandacht voor het andere geslacht heeft zich nooit verder gestrekt dan zijn goede vriendin en teamgenote Sakura. Op zich is dit niet vreemd, omdat het nu eenmaal actie en avontuur is waar de serie om draait, maar wanneer het zich dan een keer een niet storende wijze aandoet, is dat een hele aardigheid.

Ondanks het feit dat deze vierde film deel uitmaakt van het tweede deel van de serie, waar de personages enkele jaren ouder en daarmee iets volwassener zijn, maakt Naruto Shippuuden: the Movie maar weinig gebruik van de kansen die haar gegeven worden een sterk en serieus avontuur neer te zetten. Hoewel de schijn opgehouden wordt door een wat donkerder sfeer, verloopt de film op een manier die sterk vergelijkbaar is met haar voorgangers en worden wederom geen ontwikkelingen of onthullingen van betekenis gedaan. Een klein moment van romantiek is uiteindelijk niet meer dan een leukigheid en verandert niets aan het gebrek aan inspiratie dat de film lijkt te tekenen.