きまぐれオレンジ☆ロード

Kyousuke Kasuga en zijn familie zijn voor de voor de zoveelste keer naar een nieuwe stad verhuist. Hij en zijn zusjes beschikken namelijk over bijzondere gaven en zij worden dermate vreemd aangekeken wanneer zij deze publiekelijk gebruiken, dat er vaak niets anders op zit dan een nieuwe leefomgeving te vinden. Hij is echter al snel vastbesloten het in deze stad langer uit te houden, nadat hij Madoka Ayukawa ontmoet. Zij is een nieuwe klasgenote van hem en hoewel zij zich hard en koel naar de buitenwereld toont, is zij beeldschoon en zachtaardig tegenover hen die haar beter kennen. Haar beste vriendin Hikaru Hiyama is echter ook al snel gecharmeerd van Kyousuke nadat hij onwetend zijn krachten gebruikt in haar bijzijn en zo ontstaat al snel een driehoeksliefde vol vergissingen en twijfel, maar ook gevuld met typische jeugdromantiek.

Als er een tijdloos genre is, is het wel dat van de romantische komedie en ook binnen anime zijn er door de tijd heen ontelbare titels aan te wijzen. Met de jaren verandert ook de exacte invulling van het genre en hoewel bepaalde elementen tijdloos zijn, is er zowel in sfeer als in benadering van de romantiek veel verandert. Mijn persoonlijke voorkeur gaat naar de wat oudere klassiekers van het genre uit, vanwege hun vaak wat meer onschuldige en oprechte aanpak. Dit Kimagure Orange Road maakt hier zonder meer deel van uit.

Karakteristiek voor de serie, zowel in haar visuele presentatie als de algemene sfeer, is dan ook het feit dat zij een productie uit de jaren ’80 is. Deze invloed is voelbaar door het gehele werk en weet mij persoonlijk enorm te bekoren als fan van de klassiekers uit dat tijdperk. Zo zijn er bijvoorbeeld de karakterontwerpen, met personages met flinke haarbossen en opmerkelijke kledingdracht. Ook maakt de serie gebruik van meer zachte pastelkleuren, in tegenstelling tot menig recenter productie die ongenuanceerd van het scherm knalt. Het meest leuke van een anime uit die specifieke jaren als deze echter, is te vinden in haar weergave van het alledaagse leven uit die tijd. Bezoekjes aan disco en de kenmerkende muziek die destijds gedraaid werd, maar ook zaken als drankjes, het straatbeeld en de interactie tussen personages presenteren allen een raam naar een vervlogen tijd. Ook de muziek die in de serie te horen is herinnert de kijker aan het tijdperk waarin de serie uitkwam en zowel de openende en afsluitende nummers, evenals muziek in de afleveringen zelf, zijn prachtige voorbeelden van Japanse jaren ’80 popmuziek. Het kan allemaal soms een beetje suf over komen omdat het zo ver verwijderd is van onze hedendaagse samenleving, maar ik zelf vind het niet anders dan erg leuk.

Een andere uiting van deze tijdsgeest komt op een wat meer onverwachte wijze om de hoek kijken. Hoofdpersonage Kyousuke komt uit een gezin dat de beschikking heeft over ESP krachten en net als zijn twee jongere zusjes kan hij zaken bewegen met enkel zijn gedachten en zichzelf zelfs teleporteren over flinke afstanden. Meest opmerkelijke echter, is dat het niet gebruikt wordt als een belangrijk plotelement. Kyousuke is geen jongeman die in dit werk leert omgaan met zijn krachten, ze zijn er gewoon en ze zijn er altijd geweest. Voor hem en zijn zusjes is het simpelweg een onderdeel van hun dagelijks leven en zij gebruiken het dan ook om op te ruimen en wanneer de kat weer eens probeert te vluchten. Op hoogstens een enkele uitzondering hier en daar na wordt het dan ook hoofdzakelijk als een handigheidje gebruikt. Hoewel het hierdoor geenszins storend is en enkel wat meer kleur aan sommige personages geeft, blijft het een opmerkelijk aspect dat bovendien tot een aantal erg vreemde situaties leidt die eerder thuishoren in een slapstick komedie als Ranma½, dat vol met dergelijke bizarre concepten zit. Afleveringen met zaken als zelfhypnose, tijdreizen en van lichaam verwisselen met onder meer een kat horen eigenlijk niet thuis in een romantische komedie als deze. Dat dit een uiting van de tijdsgeest is laten andere invloedrijke romantische anime uit die tijd als Please Save my Earth zien, waarin het ook zomaar als eigenschap aan enkele personages wordt toegedicht en slechts een enkeling het echt actief gebruikt.

Ondanks de extra charme van de tijdsgeest en de wat dubieuze toevoeging van ESP, is Kimagure Orange Road in haar hart nog altijd een heel geslaagde romantische komedie, waarin een liefdesdriehoek centraal staat. Hoewel Kyousuke maar net nieuw is op school en de stad, is er al direct een tweetal aantrekkelijke jongedames in hem geïnteresseerd, welke toevallig beiden een beetje bekend staan als figuren waar je geen ruzie mee hebben wil. Desalniettemin blijken zij twee uitersten te zijn. Enerzijds is er de altijd spontane en vrolijke Hikaru, welke met haar jongensachtige speelsheid nog het meest wegheeft van het titulaire personage uit Video Girl Ai. Anderzijds is er Madoka, welke buiten haar wispelturige karakter een bijna idyllische schoonheid neerzet met een beduidend meer kalm karakter. Hoewel deze drie karakters op het eerste gezicht makkelijk in een hokje geplaatst lijken te kunnen worden, is het trio aan personages gelukkig wat realistischer dan dat en zo nu en dan laten zij zich van verschillende kanten zien. Door de serie heen bestaat er dus karakteruitdieping, maar in tegenstelling tot een andere tienerromance als Touch, zijn de romantische avonturen hier wel sterk episodisch, wat er voor zorgt dat ontwikkelingen zich wat minder snel voordoen.

Kijkers bekend met dit specifieke genre binnen het medium weten wat zij kunnen verwachten in een liefdesdriehoek als deze en de serie beschikt dan ook over menig misverstand en kleine leugentjes. Deze komen grotendeels voort uit de onmogelijkheid van Kyousuke om te beslissen welke van de twee jongedames hij nu net het leukste vindt. Een hoofdpersonage dat maar geen keuze kan maken is een bekende ergernis in dit soort anime en helaas pakt dit werk het ook niet veel beter aan. Ondanks het feit dat de misverstanden en het maar niet kunnen maken van een beslissing behoorlijk wat frustratie op kunnen leveren, lijken zij simpelweg een onderdeel te zijn van dit soort romantische komedies en zelfs een klassieker als Maison Ikkoku kon er niet omheen. Gelukkig weet ook deze serie de excessen te voorkomen en hoewel hij zijn keuze niet openlijk durft te propageren, wordt al redelijk snel duidelijk wie toch de meest belangrijkste plek in het hart van Kyousuke is toebedeeld. Desondanks slaagt de serie er toch in menig aflevering te vullen met misverstanden en andere aantrekkelijke jongedames die het plotseling gemunt hebben op de wispelturige jongeman. Bijzonder aan de driehoeksrelatie hier echter, is dat de beide dames die er deel van uitmaken beduidend meer karakter hebben dan Kyousuke. Hoewel hij met belachelijk veel weg kan komen, laten zij het beiden duidelijk merken wanneer zij het niet met de gang van zaken eens zijn en uiten zij hun gevoelens ook wat directer. Uiteindelijk is het misschien zelf wel typerend voor de onzekerheid die gepaard gaat met een jeugdliefde, waarbij de meest kleine foutjes of misverstanden snel tot overtrokken conclusies kunnen leiden.

Ook karakteristiek voor de serie is haar presentatie en regiestijl. Typerend is bijvoorbeeld hoe de gedachten van Kyousuke veelvuldig aan de kijker duidelijk gemaakt worden, waarbij hij haast fungeert als een soort verteller en dat op zo een moment vaak maar een klein vakje van het beeld getoond wordt, inzoomend op zijn gezicht. Een soortgelijke element binnen de regiestijl zien we ook terug in Ocean Waves, waar het beeld ook enkele malen verkleind of in vakjes wordt weergegeven. De regisseur van die Ghibli film, Tomomi Mochizuki, zou bij deze serie fungeren als regisseur van meerdere afleveringen. Omdat hij niet als hoofdregisseur geldt is de strekking van zijn directe invloed moeilijk te bepalen, maar een gelijkenis is er zeker. Aangezien deze serie echter enkele jaren eerder kwam, is het ook goed mogelijk dat het hier is dat Mochizuki het oppikte. Ook kenmerkend is dat een aantal afleveringen begint met een opmerking van Kyousuke, waar gedurende de aflevering zelf bij wijze van een terugblik dieper op ingegaan wordt. Latere afleveringen nemen dit een flinke stap verder door te beginnen met een kort overzicht van belangrijke scènes uit de te volgen twintig minuten. Persoonlijk ben ik hier totaal geen fan van en vind ik dat dit soort momenten op het einde van de aflevering moeten komen, opdat de kijker zelf kan kiezen met deze voorkennis de aflevering te bekijken. Een ander opmerkelijk element binnen de presentatie van de serie is de acteur verantwoordelijk voor de stem van Kyousuke. Deze Tooru Furuya werd vooral bekend als Amuro uit Mobile Suit Gundam en het is interessant om zijn typerende stemgeluid hier in een compleet andere rol te horen. Hier tegenover staat echter het stemgeluid van Hikaru, dat uitstekend bij haar onschuldige en vrolijke karakter past, maar desalniettemin behoorlijk op de zenuwen werkt. Tenslotte is het even positief als opvallend dat de serie bijna geen fanservice kent. Natuurlijk is er hier een daar een rok die opwaait, maar de rokken die de schoolmeisjes dragen, komen hier zelfs tot over de knie. Dit is een hele verademing ten opzichte van sommige latere romantische komedies.

Dit alles wordt voorgezet in de acht afleveringen tellende OVA die in het jaar na de afronding van de tv-serie verscheen en dezelfde naam draagt. Hoewel het na de serie verscheen is het geen voortzetting van het einde, maar spelen de afleveringen zich als het ware tijdens de gebeurtenissen van het origineel af en de acht afleveringen vormen simpelweg een aantal extra avonturen van de geliefde vriendengroep. Dit avontuurlijke aspect wordt hier bovendien heel letterlijk opgenomen en de OVA afleveringen tonen Kyousuke, Madoka en Hikaru in de meest uiteenlopende situaties. Wintersport met een spannend volksverhaal, een ontvoering in Hawaï en een nieuw familielid met bijzondere krachten zorgen allen voor behoorlijk wat afwisseling. Mede hierdoor is er wat meer aandacht voor de belevenissen en simpelweg de omgang van de karakters, waardoor de romantiek wat minder prominent aanwezig is. Dit is echter geen ramp, aangezien dit leidt tot minder frustratie door Kyousuke’s besluiteloosheid en je als kijker toch al weet wie hij uiteindelijk kiezen zal na het einde van de serie gezien te hebben. Een andere verbetering is te vinden in het feit dat afleveringen niet meer worden voorafgegaan door een korte samenvatting van het te volgen avontuur.

Het is geen overdrijven om te zeggen dat Kimagure Orange Road tot de klassiekers der romantische komedie binnen anime hoort, noch is het moeilijk om te zien waarom zij deze status bereikt heeft. De heerlijke jaren ’80 stijl zorgt voor leuke karakterontwerpen en een meer pure romantiek zonder al te veel fanservice. Ook leidt het tot de bijzondere aanwezigheid van ESP als plotelement, met een aantal wat bizarre en niet altijd even goed passende avonturen tot gevolg. Centraal staat echter de liefdesdriehoek tussen de hoofdpersonages en hoewel deze wel eens tot frustraties wil leiden door de vele misverstanden en Kyousuke’s besluiteloosheid, is zij over het algemeen een erg leuke. Meest belangrijk echter is dat de serie uiteindelijk ook echte afsluiting kent van dit dilemma.