新きまぐれオレンジ☆ロード ～ そして、あの夏のはじまり

De uiteindelijke beslissing die Kyousuke drie jaar geleden maakte door voor Madoka te kiezen, heeft een grote invloed gehad op de sterke band die het trio altijd kende. Hun levens zijn echter gewoon doorgegaan en als negentienjarigen zijn Kyousuke en Madoka nog steeds gelukkig bij elkaar. Wanneer Kyousuke op een dag echter betrokken raakt bij een bijna noodlottig ongeval, geraakt hij van de schrik in een tijdsprong verzeilt. Hij belandt drie jaar in de toekomst, waardoor zijn eigen persoon in dat tijdperk vermist raakt. Hoewel de nood hoog is om contact te leggen tussen beide Kyousuke’s, presenteert deze tijdsprong een unieke kijk in het leven van het tweeëntwintigjarige stel.

Met de originele tv-serie, OVA en eerste film was de Kimagure Orange Road reeks lange tijd een complete. Fans hadden geen reden tot verlangen naar meer, aangezien het grote afleveringenaantal genoeg avonturen van het geliefde trio bood en de film de conclusie aan de liefdesdriehoek gaf waar fans naar verlangden. Zeven jaar nadat wat de laatste uitbreiding van de reeks leek te zijn, verscheen in 1996 echter een tweede bioscoopfilm. Dit Summer’s Beginning was echter meer dan zomaar een nieuw avontuur en wist de hooggespannen verwachtingen verrassend genoeg waar te maken.

Na zeven jaar radiostilte is het namelijk onacceptabel wanneer een nieuwe uitbreiding van een geliefde reeks als deze uit niet meer bestaat dan zomaar een nieuw avontuur. De serie en OVA presenteerden immers genoeg ruimte voor dergelijke belevenissen. De film beseft echter heel goed dat zij een zeker bestaansrecht dient te hebben en dit heeft zij in haar weergave van de levens van het trio aan hoofdpersonages enkele jaren na de zomer uit I Want to Return to that Day. Daar nam de besluiteloze Kyousuke eindelijk een besluit en ontstond een diepe breuk in een dichte vriendschap. Hoewel de film eindelijk afronding bood, bleef het voor fans gissen hoe Hikaru met haar verlies om zou gaan en hoe Kyousuke en Madoka hun gezamenlijke leven zouden leven. Dit werk bestaat om deze leegte op te vullen en grijpt het feit dat zij enkele jaren later verscheen aan als een kans om oudere en meer volwassen karakters te tonen.

In een werk als dit, dat zich enkele jaren later afspeelt, is altijd een belangrijke ruimte gereserveerd voor een nieuwe kennismaking met de bekende personages. Enkele jaren zijn verstreken en zij leven andere levens dan zij voorheen deden, maar vaak zijn bepaalde karaktertrekjes blijven hangen. Er wordt hier echter zorgvuldig voor gezorgd dat de film niet tot slechts niet meer dan zo een hereniging verwordt en door Kyousuke’s bijzondere krachten weer een opkomst te laten maken, wordt er een unieke draai gegeven aan het concept van de herontmoeting na enkele jaren. Hoewel de film zich sowieso al enkele jaren in de toekomst afspeelt, wordt door een ongeluk vroeg in de film nog eens een extra sprong in de tijd gemaakt. Dit introduceert niet allen een element van avontuur, maar voegt ook een volledig nieuwe dimensie toe aan de ontmoetingen die zich voordoen. De personen die Kyousuke ontmoet zijn immers niet enkel voor ons enkele jaren ouder, dat zijn ze ook voor hem. Deze serieuze toepassing van de vaak opmerkelijk gebruikte ESP krachten werkt verrassend goed en resulteert in een film van een kwalitatief niveau vergelijkbaar met de twee afsluitende afleveringen van het originele Kimagure Orange Road, waarin tijdreizen ook een grote rol speelde.

Meer dan dit alles echter, is het de presentatie van deze tweede film die het meest verschilt van al het voorgaande. Voor het eerst in de gehele reeks zijn het niet Akemi Takada’s zachte en karakteristieke personage ontwerpen die gebruikt worden, maar is het Takayuki Goto die invulling geeft aan deze taak. Hierdoor gaat een belangrijk gevoel van affiniteit, evenals een grote bijdrage aan de typerende sfeer verloren en fans van de reeks zullen dan ook geneigd zijn het werk met argusogen te bekijken. Ergens is de overstap dan ook een enorme zonde, maar tegelijkertijd is zij ook niet meer dan logisch. De visuele presentatie van anime is het zevental jaren vanzelfsprekend veranderd, maar ook de personages zelf zijn gegroeid. Deze visuele breuk met het verleden maakt het een stuk makkelijker direct te accepteren dat het hier om een verhaal gaat dat zich enkele jaren na het origineel afspeelt en de nieuwe karakterontwerpen passen enorm goed bij de meer volwassen figuren. Uiteindelijk is de gewenning echter een verrassend makkelijke, hetgeen volledig toe te schrijven is aan de kwaliteit van de originele stemacteurs. Wanneer de personages hun mond open trekken, wordt direct duidelijk met wie je te maken hebt en ondanks het leeftijdsverschil en de nieuwe ontwerpen voelen zij al snel weer bekend aan.

Een andere stilistische breuk met het verleden wordt geleverd door de achtergrondmuziek uit de film. Niet langer een productie uit de jaren ’80 zijn de karakteristieke bubbelpopliedjes van Kanako Wada verdwenen en is het een meer terughoudende en rustieke soundtrack die de film siert. Opmerkelijk genoeg is dit bovendien het eerste grote werk van componiste Yuki Kajiura, onder meer bekend van haar karakteristieke geluid in anime als Noir. Hoewel haar kenmerkende stijl hier nog niet te herkennen is, leent haar vroege werk zich prima voor deze meer volwassen film.

Met een film vol herontmoetingen met personages die enkele jaren gegroeid zijn en een behoorlijke stijlbreuk ten opzichte van voorgaande producties op zowel visueel gebied als wat de muziek betreft, zou je bijna vergeten dat het ook hier draait om romantiek en de sterke band tussen Kyousuke, Madoka en Hikaru. Ook dit bekende trio krijgt echter haar welverdiende aandacht en het is dan dat duidelijk wordt dat de personages echt gegroeid zijn. Hoewel de film een aantal scènes kent waarin bekende karaktertrekjes nog eens naar voren komen, waaronder vooral Kyousuke’s beruchte besluiteloosheid, laten vooral scènes tussen de tweeëntwintigjarige karakters dat met deze film eindelijk de overstap is gemaakt van jeugddrama naar volwassen romantiek. Ondanks het grote avontuur dat op de voorgrond speelt, kent ook deze film gelukkig nog genoeg pure romantiek en fans worden getrakteerd op een grote stap in de relatie tussen Kyousuke en Madoka.

Hoewel fans zonder meer huiverig geweest zullen zijn door het opvallend late verschijnen van deze film, bewijst Summer’s Beginning de negatievelingen al snel hun ongelijk. Door de reeks enkele jaren vooruit te bewegen vervult de film een belangrijke rol door eindelijk te laten zien hoe de personages verder gegaan zijn met hun levens, hetgeen bovendien op een bijzondere manier gebeurt door de toepassing van Kyousuke’s bijzondere krachten. Een opmerkelijke, maar belangrijke bijdrage aan het slagen van de film wordt zonder meer geleverd door de nieuwe karakterontwerpen, welke nog maar eens benadrukken dat het hier om meer volwassen figuren gaat. De film neemt dit ten harte en presenteert een jongvolwassen romantiek.