ナルト 疾風伝 | Naruto Shippūden

Zijn confrontatie met een op macht beluste Sasuke in een poging hem terug te krijgen naar Konohagakure en de mensen die om hem geven, heeft Naruto geleerd dat hij nog flink aan de weg moet timmeren, wil hij hier ooit in slagen. Bovendien is er de constante dreiging van de mysterieuze Akatsuki organisatie die er op uit is de Jinchuuriki op te sporen en de krachten van hun Bijuu te verzamelen. Naruto is zo een menselijk offer en in hem huist de schrikbarend krachtige negenstaart vos, wat van hem een aantrekkelijk doelwit maakt. Om de brutale ninja voor te bereiden op wat hem te wachten staat, trekt hij er twee en een half jaar op uit met zijn leraar Jiraiya voor een intensieve training. Na terugkeer valt Naruto weer midden in de actie, wanneer blijkt dat de snode plannen van Akatsuki ook zijn vriend Gaara bedreigen. Bovendien zal ook Sasuke niet stil hebben gezeten.

Het genre van avontuurlijke shounen vechtanime leent zich goed voor grote populariteit. Een hoofdpersonage dat een grote groei doormaakt om zijn of haar doel te bereiken, de meest vindingrijke speciale krachten en een flinke groep kleurrijke secundaire figuren maken allen dat dit soort anime gewoon erg meeslepend is. Het vanaf 2002 uitgezonden Naruto is hier geen uitzondering op en is mogelijk de meest populaire van dit soort anime die momenteel uitgezonden wordt. Net als veel van deze series liep het echter ook met beide benen in de filler valstrik en na ruim honderd afleveringen kon de oorspronkelijke manga het niet langer bijbenen. Nieuw materiaal moest verzonnen worden en het eerste seizoen eindigde met haast negentig afleveringen aan onzinnige avonturen en een gebrek aan vordering. Een tijdsprong van bijna drie jaar in de manga blijkt het perfecte breekpunt te zijn voor een nieuw seizoen en in 2007 ging de serie over in haar vervolg, Naruto Shippuuden. De personages zijn ouder, hun avonturen serieuzer en met een beter filler beleid heeft deze serie alles in zich om het succes van haar voorganger tot nieuwe hoogten te brengen.

De gemaakte tijdsprong is één van de belangrijkste veranderingen in dit nieuwe deel van de serie. Allereerst zijn er natuurlijk de zaken die direct in het oog springen: alle bekende personages zijn van een meer volwassen uiterlijk voorzien. De vaak wat kinderlijke ninja van voorheen zijn hier veranderd in jonge volwassenen met meer verantwoordelijkheden en capaciteiten, wat zich uit in minder kleurrijke kledij en een meer volwassen gelaat. Het verschil valt vooral erg goed op wanneer je na enkele afleveringen nog eens een blik werpt op oudere avonturen of met je neus op een terugblik gedrukt wordt. De allereerste afleveringen vervullen hun introducerende taak goed en geven de kijker genoeg kans om te wennen aan de nieuwe look en de veranderingen die zich voorgedaan hebben in de afwezigheid van Naruto. Dit wordt bijvoorbeeld benadrukt door een herhaling van de test met de bellen die Kakashi vroeg in het origineel al eens gebruikte; een prima manier om de groei van de personages te tonen. Er wordt echter niet te lang stilgestaan bij het verleden en een nieuw spannend conflict wordt al snel geïntroduceerd. Belangrijker dan al deze uiterlijke veranderingen echter, is de algehele verandering in inhoud en toon. Vanaf dit punt in de serie wordt de hoeveelheid humor omlaag geschroefd, wordt de inzet van confrontaties groter en doen zich pijnlijke ontwikkelingen voor.

Eén van de eerste dingen die de kijker dan ook snel op zal vallen, en wat in feite slechts een trend is die wordt voortgezet uit de eerste serie, is dat er nog maar weinig overblijft van het avontuurlijke element dat vroeg in het werk nog bestond. De eerste verhaallijnen van de serie kenden onmiskenbaar een sterk gevoel voor avontuur en het idee dat de figuren nog een hoop bijzonders te wachten stond. Snel veranderde dit luchtige in meer serieuze problemen als wraak, interne machtstrijd en diverse levensbedreigende situaties. Er bleef nog maar weinig over van de onschuldige avonturen van een luidruchtige ninja en zijn kleurrijke vrienden. Dit hoeft zeker niet negatief ervaren te worden. De grotere rol voor het mysterieuze Akatsuki, meer duidelijkheid omtrent de illustere Bijuu en de constante groei die Naruto zowel persoonlijk doormaakt als op het gebied van zijn talenten, maken dat Shippuuden nog meeslepender is dan haar voorganger. Door de grotere hoeveelheid filler afleveringen op het einde van de eerste serie, is er uiteindelijk niet eens heel veel sprake geweest plotvordering in dat werk. In dit vervolg lijkt het tempo echter behoorlijk omhoog gegaan te zijn en er wachten enkele ingrijpende gebeurtenissen op de kijker. De serie heeft namelijk de durf grootse beslissingen te nemen. Enkele van de meest geliefde en zelfs belangrijke personages delven het onderspit in emotionele scènes en zowel de serie als Naruto zelf zijn een stuk meer volwassen dan voorheen. Een hoogtepunt hiervan is aflevering tweeëntachtig waar de sombere verwerking van het overlijden van een vriend in wordt getoond. De gehele stijl veranderd, zowel in animatie als in regie, en het laat zien hoe goed de serie zou kunnen zijn.

Een uiting van de meer serieuze insteek van deze tweede serie is de sterke nadruk die wordt gelegd op de invloed van het verleden en de banden die veel figuren nog hebben met dit verleden. Zo gaat er veel aandacht uit naar de verschillen, invloeden en vooral overeenkomsten tussen generaties. Het was al duidelijk dat de drie leden van Team 7 individueel opvallend veel weg hadden van de legendarische Sannin, maar ook in andere karakterrelaties treden veel van dit soort gelijkenissen op. Bovendien wordt het doen en laten van veel figuren erg sterk beïnvloed door gebeurtenissen uit het verleden, zodat het consequent een erg sterk stempel op het heden drukt. Tegelijkertijd geeft het de gebeurtenissen een soortement gewichtigheid mee, omdat het laat zien dat de zorgen en problemen van personages waarlijk generaties overspannen en er altijd meer bij kijken komt dan een simpele kwestie van wraak of rancune. De grotere aandacht die uitgaat naar het verleden betekent ook dat we als kijker eindelijk een aantal erg interessante zaken te weten komen. Zo krijgen we een fantastische kijk in het vroegere leven van de legendarische Jiraiya, die tot op heden toch goed zijn karakter als wijze perverseling wist op te houden en komen we er eindelijk achter waar de naam van Naruto vandaan komt.

Een ander teken dat Naruto Shippuuden een stuk serieuzer kan zijn dan veel van haar langlopende soortgenoten is dat een aantal belangrijke lopende zaken daadwerkelijk een afronding krijgt. Natuurlijk, na meer dan vierhonderd afleveringen is Naruto nog steeds geen Hokage en de rivaliteit tussen hem en Sasuke is enkel gegroeid aan zijn intensiteit. Toch wordt de eerste echte grote vijand die geïntroduceerd werd eindelijk verslagen en wordt er uitsluitsel gegeven aan de wraakzucht van Sasuke met betrekking tot zijn broer. Ook heel belangrijk is dat de serie na zoveel afleveringen er nog steeds in slaagt om interessant en spannend te blijven, ondanks de vele gerechtvaardigde ergernissen die zij soms weet op te wekken. Dit wordt onder meer bereikt door het uitgebreide wereldbeeld dat met veel moeite is opgezet en waarover nog veel te leren valt. Het ontstaan van Konoha, de rol van de Uchiha clan in de geschiedenis van de serie en andere blikken in het verleden laten allemaal goed zien hoe rijk deze ninjawereld wel niet is. Ook tonen zij hoe ver de serie gekomen is en veel momenten bieden een moment van introspectie om te zien hoe verder de serie zich ontwikkeld heeft wanneer we nog eens flashbacks naar de eerste afleveringen te zien krijgen.

Ondanks de aandacht die besteed wordt aan de uitwerking van het wereldbeeld, het nog verder opvoeren van de spanning en het afronden van lopende verhaallijnen, geldt altijd nog dat de diversiteit een kleurrijke personages nog steeds één van de sterkste punten van de reeks is. Altijd nog kan er gelachen worden om de passionele reacties van Rock Lee en zijn mentor en kan Naruto ondanks zijn groei nog eens verrassend knullig uit de hoek komen. De nieuwe karakters die geïntroduceerd worden in dit deel zijn door hun aard vaak wat minder hilarisch, maar schitteren ieder in hun individuele karaktertrekjes en technieken. Het is een groot teken van creativiteit dat na al het gebeurde nog steeds unieke figuren bedacht kunnen worden. Bovendien is er ook voor humor nog een plek: onverwacht in de Akatsuki gelederen in de vorm van de gemaskerde en uiteindelijk erg sinister blijkende Tobi, maar ook de gastheer van de achtstaart, Killer Bee, is minstens kleurrijk te noemen.

Het hogere tempo en het constante gevoel dat er echt wat op het spel staat, zorgen er voor dat het echte verhaal nog steeds als zoveel beter overkomt dan de speciaal voor de anime verzonnen fillerafleveringen. Wat onvermijdelijk lijkt te zijn in een langlopende shounen anime als deze maakt natuurlijk ook hier wederom haar opmars. Speciaal voor deze geanimeerde adaptatie geschreven afleveringen die geen enkele tegenhanger hebben in de oorspronkelijke manga verschijnen wederom om zo te voorkomen dat de uitgezonden anime het bronmateriaal inhaalt of aan een nieuwe verhaallijn moet beginnen zonder te weten hoe deze af zal lopen. De eerste serie eindigde op zeer beruchte wijze met zo een honderd afleveringen aan nutteloze en vaak afschuwelijke filler en weinig fans zullen deze terugkeer dan ook toejuichen. Toch is er reden om positief te blijven. Allereerst zijn de afleveringen in kleinere doseringen over de serie verspreid. De eerste relatief korte verhaallijn steekt de kop op na de eerste vijftig afleveringen van de serie en wordt weer gevolgd door het echte verhaal. Deze aanpak wordt meerdere keren herhaald en maakt de pijn beduidend beter te slikken.

Een ander belangrijk verschil is dat de filler over het algemeen van wat hogere kwaliteit is. Nog steeds zijn het vaak simpele verhalen waarin Naruto en kompanen iemand van hun leeftijd leren kennen in een lastig parket en met behoefte aan een flinke dosis aan vriendschap, maar het plot van de filler is nu vaker gerelateerd aan het doorlopende verhaal. Een voorbeeld is de eerste verhaallijn waarin de even wanhopige als boze Sora wordt geïntroduceerd. De zojuist door Naruto gestarte training wordt meerdere malen aangehaald, er wordt ingespeeld op de angst voor Akatsuki en de kans wordt gegrepen om de kijker iets te tonen van hoe de politiek in het Vuurland precies in zijn werking gaat. Bovendien krijgt Asuma Sarutobi wat meer kans om te schitteren. Latere filler richt zich hoofdzakelijk op de Bijuu die in de manga enkel genoemd worden, maar van wie de vangst door Akatsuki niet expliciet getoond werd. Een goede manier dus om de serie te rekken en toch relevant te blijven, vooral wanneer je nagaat dat filler nu eenmaal geen ingrijpende gevolgen kan hebben. Toch sluipen er ook in deze tweede serie wat fouten en ergernissen in de filler. Allereerst zijn er verkeerde krachtsverhoudingen en kunnen de onbekende vijandelijke ninja soms wel heel veel schade aanrichten, terwijl een aantal bekende krachtpatsers plots weinig in hun mars hebben. Ook lijkt plotseling overal een Bijuu te vinden te zijn en probeert jan en alleman hun krachten te beheersen, zoals ook in de tweede film Bonds, waarin de Reibi werd geïntroduceerd.

Hoewel het dus duidelijk mag zijn dat Shippuuden heel wat zaken goed aanpakt en zeker wat te bieden heeft voor fans van de wat serieuzere ontwikkelingen, is er toch één aspect dat onmiskenbaar achteruit gegaan is. De muziek uit de eerste serie kenmerkte zich door veel trommels en fluiten die uitstekend de avontuurlijke sfeer van dat deel wisten te vangen en de spanning goed wisten op te drijven in gevechten. De klanken van Toshio Masuda worden hier onnodig en spijtig opgevolgd door het geluid van Yasuharu Takanashi, wiens muziek prima op de achtergrond werkt om sfeer op te roepen, maar het karakteristieke van zijn voorganger niet weet te evenaren. Spijtig genoeg wordt er ook niet voor gekozen om de twee muziekstijlen langs elkaar heen te gebruiken en de enige keer dat de oren van de kijker nog aan het verleden herinnerd worden is in een serie terugblikkende afleveringen die zich in het eerste deel afspelen.

Een ander, meer ernstig punt van kritiek ligt in lijn met de beweging weg van het meer avontuurlijke en onschuldige aspect van de serie. De schaal wordt alsmaar groter in dit Shippuuden en vijandige ninja die ooit zo indrukwekkend waren met hun brede scala aan technieken en meedogenloze wijzen, lijken nu haast niets voor te stellen. Naruto en zijn tegenstanders worden zo immens sterk dat de meest bizarre technieken uit de kast getrokken worden, dat zijn vrienden en zelfs mentoren nog maar weinig inbreng hebben en gevechten helaas ook inboeten aan creativiteit. Het is een fenomeen waar ook het klassieke Dragonball Z niet aan kon ontsnappen en simpelweg niet te voorkomen lijkt in een shounen serie als deze waarin constante groei centraal staat. Toch stapt de serie niet met beide benen in de valstrik en hoewel de meest prominente confrontaties op bizar niveau worden uitgevochten, is er ook nog ruimte voor figuren als Shikamaru om te schitteren.

Een bijzonder onderdeel van de tweede tv-serie uit de reeks is het zogenaamde Kakashi Gaiden, een kort bijverhaal van twee afleveringen waarin een allesbepalende gebeurtenis uit de jeugd van de kopieninja wordt verhaald. Al sinds ik het begin van de eerste Naruto serie keek, spraken fans die al vooruit gelezen hadden in de manga over het verhaal dat tijdens de tijdsprong tussen de twee series gepubliceerd werd en zou gelden als één van de beste verhalen uit de reeks. De jeugd van Kakashi, hoe hij precies aan zijn Sharingan oog kwam en de sterke band met zijn jonge teamgenoten komen hier in een spannend tweeluik aan bod en er is zelfs plaats voor de vierde Hokage in zijn hoogtijdagen. Hoewel zeer compact stelt het avontuur geenszins teleur en buiten de kenmerkende boodschap van vriendschap geeft het de kijker ook een welkome blik in het verleden van een aantal haast legendarische karakters. Opmerkelijk is wel de plaatsing van dit bijverhaal: niet tussen de twee series in zoals het geval was bij de manga, maar midden in het lopende plot. Het sowieso de beste aanpak geweest om het verhaal in een film te vertellen, zodat dit bijzondere hoofdstuk uit de reeks kon genieten van hogere productiewaarden en fans eens een film voorgeschoteld konden krijgen die daadwerkelijk iets te vertellen heeft.

Een ander extraatje komt in de vorm van Shippu! Konoha Gakuen-den, een korte serie van niet-bewegende beelden in mangastijl die de eerste outro van de serie uitwerken. De verschillende belangrijke personages worden in een middelbare school setting geplaatst, waarin een rivaliteit tussen bendeleiders Naruto en Sasuke centraal staat. Het is altijd erg leuk om bekende figuren in zo een drastisch andere omgeving te zien, vooral omdat zij hun bekende trekjes en eigenschappen vaak behouden. Hoogtepunt is mogelijk de even hilarische als schrikbarende travestiet Orochimaruko. Een kort werk als dit doet haast verlangen naar een volwaardige spin-off van de serie in een andere setting.

Zelfs na vierhonderd afleveringen slaagt dit avontuur van een jonge ninja die opgroeit met een grote droom voor ogen en een vurige wens zijn vrienden te beschermen er op haast wonderbaarlijke manier in nog steeds enorm te vermaken. Zijn belevenissen zijn dan het sterkste staaltje van anime als creatieve en culturele uiting, Naruto Shippuuden benadrukt wel nogmaals dat een geliefde groep personages en een de uitwerking van een uitgebreid wereldbeeld kunnen zorgen voor topvermaak. De sfeer wordt in dit deel veelal wat donkerder, de gevechten worden intenser en enkele van de meest geliefde karakters delven het onderspit. Het maakt dat alles alleen maar nog spannender en meeslepender wordt in de voortgezette avonturen van een luidruchtige ninja.