劇場版 NARUTO-ナルト-疾風伝 ザ・ロストタワー | Gekijouban Naruto Shippuuden 4: the LOST TOWER

Diep in de woestijnen van het land van de wind lag ooit een grootse stad met duizenden torens die tot de hemel reikten. Voedingsbron van deze welvarende stad was de kracht van de Ryuumyaku, een oneindige stroom zeer krachtige chakra. De toegang tot deze bron is jaren geleden verzegeld door de vierde Hokage, maar de kwaadwillende ninja en poppenspeler Mukade is er nu op uit de kracht weer aan te boren om zo over de vijf grote shinobi landen te heersen. Naruto en zijn teamgenoten worden er op uit gestuurd om hem een halt toe te roepen, maar slagen er niet helemaal in op tijd te zijn. Wanneer Mukade de energie van de Ryuumyaku vrijlaat, worden hij en Naruto mee terug in de tijd genomen naar het Rouran van weleer. In dit glorieuze verleden van de stad staan Naruto een paar bijzondere ontmoetingen te wachten.

Zolang het succes van de bekendste luidruchtige ninja en zijn tv-serie blijft voortbestaan, zullen naar alle waarschijnlijkheid de jaarlijkse bioscoopfilms verschijnen met daarin op zichzelf staande avonturen waarin zelden wat spectaculairs gebeurd. Gelukkig poogt men nog in te spelen op zaken die op dat moment een rol spelen in de Naruto Shippuuden tv-serie en zo doet ook deze vierde film dat. In de bioscopen verschenen tijdens de aanval van Akatsuki op Konoha, gaat the Lost Tower namelijk in op de band tussen Naruto en zijn legendarische vader. Hoewel het dit helaas op een wat karige wijze doet, biedt de film in ieder geval nog een stevige dosis goed vermaak.

Zonder meer één van de beste aspecten van de verhaallijn uit de Naruto reeks als geheel is de nadruk op de banden tussen de verschillende generaties: hoe de opgroeiende jeugd bestaande uit Naruto en zijn vrienden de voorvechters en bewaarders van toekomstige vrede zijn, de banden tussen leerling en leraar en hoe grote namen uit het verleden een reële invloed op het heden hebben. Het geeft tevens een zekere gewichtigheid aan alles dat er gebeurd en zorgt voor een verrassend rijk wereldbeeld voor een kinderserie als deze. Van deze kwaliteit wordt in deze zevende film uit de reeks als geheel dankbaar gebruik gemaakt door Naruto terug in de tijd te sturen en langszij te laten strijden met niemand minder dan de Vierde Hokage: zijn bloedeigen vader.

Dat dit op een wat suffe manier gebeurd door Naruto terug in de tijd te sturen is dan niet eens zo problematisch. Wat wel te wensen over laat is de daadwerkelijke uitvoering van het concept. Het mag duidelijk zijn dat er veel ruimte is om Naruto en de Vierde Hokage een unieke samenwerking tentoon te laten stellen. Niet alleen geeft het Naruto de kans op te trekken met de vader die hij nooit heeft kunnen kennen, er is natuurlijk ook het leuke feitje dat de jonge ninja een erg bijzondere techniek uit het arsenaal van zijn vader onder de knie heeft kunnen krijgen. Van dit alles komt echter maar weinig terecht en het valt ronduit vies tegen hoe weinig tijd de twee samen op het scherm doorbrengen. Er is nauwelijks sprake van een gezamenlijk gevecht tegen Mukade en zijn poppen, geen band opbouwen door het samen strijden tegen een sterke opponent en al helemaal geen tijd voor enige emotie.

Ook voor Hatake Kakashi is een rol weggelegd in de film. Voor diens jeugdige versie, wel te verstaan. Het zijn de voordelen van het terugsturen in de tijd van personages en het biedt ruimte voor een aantal unieke samenwerkingen en ontmoetingen. Ook hier worden alle kansen geheel genegeerd echter en ook met een jonge uitvoering van zijn meester trekt Naruto niet gezamenlijk ten strijde. Sterker nog, het is ronduit opmerkelijk hoe een kleine rol Kakashi net als in de vorige film, Inheritors of the Will of Fire, toebedeeld krijgt. Je vraagt je af wat het nut geweest is van het meenemen van Kakashi op deze missie.

Waar de film wel aardig in slaagt is haar keuze voor een uniek stedelijke omgeving. Een keer geen bebossing of woeste natuur, maar een klein koninkrijk gevormd door een stad vol enorm hoge torens die er simpelweg om vragen met geweld neergehaald te worden in een allesvernietigend gevecht.

Helaas zijn deze gevechten ook een bron van teleurstelling. Duidelijk mag inmiddels zijn dat de Naruto reeks er één boordevol actie is en ook de Shippuuden tv-serie heeft keer op keer bewezen boordevol goede ninja actie te zitten. Het grotere budget voor een film als deze betekent dat de gevechten nog dynamischer en beter geanimeerd kunnen zijn, maar helaas vallen zij hier wat tegen. Sowieso worden er weinig ninjutsu en creativiteit in de gevechten toegepast en de strijd tegen Mukade is er vooral één van energieschoten en betekenisloze poppen. Het eindgevecht is erg voorspelbaar en loopt uiteraard af met wederom een unieke versie van de immer aanwezige Rasengan.

Ondanks de ogenschijnlijke durf een gewaagde stap te nemen door niemand minder dan de Vierde Hokage een grote rol in deze film te geven en hem zelfs zij aan zij met Naruto te laten vechten, schiet ook Naruto Shippuuden: the Movie 4 - the Lost Tower jammerlijk te kort op de inmiddels typerende vlakken. De actie stelt teleur, de omgang met bekende personages uit het verleden is er één boordevol gemiste kansen en het verhaal is er ook niet om de kijker enige verrassingen te bezorgen. Vermaak biedt de film overigens zeker voldoende, maar het blijft een zonde hoe weinig er gedaan wordt met de potentie van dit soort films.