空中ブランコ | Kuuchuu Buranko

Dr. Ichiro Irabu is een wat kleurrijke psycholoog in het Irabu ziekenhuis. Zo kleurrijk zelfs, dat hij een beetje is weggestopt in de kelder van het ziekenhuis, enkel te bereiken via een lange en benauwende gang. De meest uiteenlopende patiënten komen bij hem met de uiteenlopende problemen: yakuza met een angst voor scherpe voorwerpen en honkballers die geen bal kunnen gooien behoren allemaal tot het patiëntenbestand van de curieuze dokter. Wat hun precieze probleem ook zijn mag, een spuit vitamine krijgen ze sowieso toegediend van Irabu’s rondborstige en opmerkelijk levendige assistente Mayumi.

Een ervaren anime kijker zal met spijt niet anders kunnen dan constateren dat het medium boordevol clichés zit en dat er net iets teveel series zijn met een sterk vergelijkbare aanpak. Het onmiskenbare feit maakt dat je als trouwe fan originaliteit steeds meer gaat waarderen. Hoewel originaliteit an sich absoluut geen kwaliteit garandeert, is het soms heerlijk een enorm originele anime als Welcome to Irabu’s Office :) voorgeschoteld te krijgen. Het zal geen verrassing zijn dat de serie uitgezonden is als onderdeel van het Noitamina animatieblok, een stukje programmering op de Japanse tv dat zowel het aanboren van nieuwe doelgroepen als originaliteit hoog in het vaandel heeft.

Buiten het weinig gangbare concept, is het ongetwijfeld de animatiestijl die het meest opvalt en het dan ook verdiend als eerste besproken te worden. De serie hanteert een eclectische combinatie van animatie, echte beelden van zowel personen als omgevingen en rotoscope animatie, waarbij animatie duidelijk over een echt persoon gelegd wordt. Dit wordt nog eens gecombineerd met een uitzonderlijk dynamisch kleurenpalet dat haar hoogtepunt vindt in het behoorlijk kleurrijke kantoor van dr. Irabu zelf. Hoewel geen van deze technieken werd toegepast in het visueel ook aansprekende Mononoke, is er toch een zekere uiterlijke gelijkenis. Enig uitzoeken leert dat de series een karakterontwerper en animatie regisseur delen. De gehanteerde aanpak mag weinig traditioneel zijn en af en toe kun je je afvragen of dit nog wel anime genoemd mag worden, maar voorop staat dat het zeer goed werkt. Ik had persoonlijk nooit het gevoel dat de vreemde stijlen simpelweg gehanteerd werden om het uniek zijn en het verdiend gezegd te worden dat de diverse technieken zich uiterst goed laten combineren.

Uiterlijk is er overigens nog een leuk detail dat opvalt, te weten de vele malen dat het logo van Toei Animation voorbijkomt. De verantwoordelijke animatiestudio heeft in de jaren ’70 het hoofdpersonage uit Puss ’n Boots als mascotte aangenomen en in deze serie zien we dit figuur regelmatig terugkeren, bijvoorbeeld in restaurant Pero’s waar bijna alle personages wel graag een hapje lijken te willen eten.

Alsof er niet al genoeg opmerkelijke eerste indrukken zijn, is daar ook nog de uitzonderlijke titel van Welcome to Irabu’s Office :), jawel, compleet met een afsluitend lachebekje. De oorspronkelijke titel van de Japanse uitzending van de serie laat zich vertalen als Flying Trapeze, de naam van één van de drie verzamelwerken over de dokter van schrijver Hideo Okuda waar de serie op gebaseerd is. De Engelse titel geeft een beter beeld van de inhoud, maar waar de opmerkelijke notatie precies vandaan komt, blijft een raadsel.

Tijd eindelijk voor een meer inhoudelijke kijk op dit extravagante werk. Centraal staat natuurlijk de titulaire dokter Ichiro Irabu, een figuur even kleurrijk als zijn kantoor. Vaak zien we hem als een wat dikke man in een lange witte jas met het hoofd van een grote groene knuffelbeer, dan weer als jonge twintiger en ten slotte als jong blond jochie. Verwacht hier echter geen patroon in te vinden: de drie verschijningsvormen wisselen elkaar moeiteloos en zonder enige aankondiging af. Hij specialiseert zich in onorthodoxe behandelingen en lijkt een lichte kick te kennen op het laten toedienen van injecties met een enorm grote spuit door zijn rondborstige assistente Mayumi. Naast de dokter is zij het enige personage dat iedere aflevering verschijnt, maar buiten haar voorliefde voor roze en ietwat seksuele zusterpakjes, wordt de kijker van haar niet veel wijzer.

Buiten dit tweetal staan iedere aflevering een ander karakter en zijn aandoening centraal. Zij komen vaak nog kort voor in andere afleveringen: de elf delen van de serie spelen zich af over de week voor Kerstmis en Irabu verwijst regelmatig naar zijn andere patiënten, welken ook vaak voor wat tumult op de achtergrond zorgen. Ieder van deze personages kent een aandoening die traditionele medicatie niet op lijkt te kunnen lossen en hen er toe noopt als laatste oplossing de weg tot de psycholoog te vinden. Het resultaat zijn verhalen met de meest bizarre zenuwtrekjes en opmerkelijke, hardhandige oplossingen. Gevolg is helaas dat de serie, ondanks wat onderlinge verwijzingen hier en daar, vooral een aaneenschakeling van losstaande verhalen is en daardoor ook een wat herhalend episodische structuur kent.

Qua type aandoeningen, zenuwtrekjes en hardhandige oplossingen, evenals de ervaren willekeur kan de serie enigszins vergeleken worden met FLCL. Daar werd zonder enig schromen de honkbalknuppel gehanteerd, leken afleveringen van willekeur aan elkaar te hangen en waren er zeker figuren met de nodige problemen. Ook met Paranoia Agent zijn enige vergelijkingen te trekken. De eerste delen van de serie draaiden veelal om personen die zo in zichzelf en hun eigen problemen waren gekeerd dat zij er nog onmogelijk op eigen kracht uit konden ontsnappen en op hardhandige wijze (toevallig vaak ook met een honkbalknuppel) uit deze vicieuze cirkel getrokken moesten worden.

Alleen al de soms uiterst welkome dosis originaliteit maakt dat Welcome to Irabu’s Office :) een enorm aardige en vermakelijke kijk is. De eclectische animatiestijl, de zeer zelfgenoegzame psycholoog en de keur aan uiteenlopende patiënten met hun bijzondere aandoeningen, maakt dat iedere aflevering een leuke is. De episodische structuur maakt snel door de serie heen werken een wat mindere ervaring en het is jammer dat het concept uiteindelijk niet verder wordt opgebouwd dan de aanpak die al vanaf aflevering één gehanteerd wordt.