無敵鋼人ダイターン3 | Muteki Koujin DAITARN 3

De Aarde wordt bedreigd door de illustere Meganoids die niets liever willen dan de gehele mensheid in robots veranderen, maar de nietsvermoedende burger heeft niets te vrezen. De gladde superspion Haran Banjou levert strijd tegen de kwaadaardige Don Zauser, zijn mechanische troepen en ook de commandanten die hen aanvoeren. Uitgerust met een leger aan snufjes, een uiterst behulpzame butler en een tweetal aantrekkelijke jongedames die ook wel van wanten weten, maakt Haran het de Meganoids wel erg lastig. Wanneer hij toch een mechanische overmacht tegenover zich vindt, kan hij beroep doen op de onverslaanbare superrobot Daitarn 3.

Verantwoordelijk voor enkele van de grootsten der groten binnen het genre der mecha anime, staat Yoshiyuki Tomino vooral ook bekend om zijn unieke manier van vertellen en vooral het ogenschijnlijke gemak waarmee hij soms een waar bloedbad onder zijn personages aanricht. In Zambot 3 nog ging een groot deel van de erg jonge hoofdpersonages ten onder in de laatste strijd tegen de Gaizok. Hij heeft echter ook een reputatie opgebouwd om de sterke afwisseling in toon tussen elkaar opvolgende anime en duidelijk toe aan wat lichters, werkte hetzelfde team in 1978 aan het beduidend beter te behappen Invincible Steel Man Daitarn 3. Het leidde tot de unieke combinatie van een superspion met een superrobot.

Het klinkt als het zoveelste unieke concept dat Tomino op zijn conto zetten kan en het is zeker waar dat de combinatie van een door aantrekkelijke dames geassisteerde spion en zijn superrobot een erg bijzondere is, maar toch is ook dit werk in haar kern een superrobot serie. Dit zal de kijker al snel op komen te vallen. Allereerst is daar natuurlijk de titulaire robot die kan transformeren vanuit een soort super spionage auto met allerlei trucjes en snufjes, waaronder een op afstand bestuurbare koffer vol met wapentuig. De Daitarn 3 vuurt raketten vanuit dubieuze locaties, tovert zomaar uit het niets een energiezwaard tevoorschijn en maakt gebruik van twee kenmerkende waaiers die zowel als schild en als offensief wapen kunnen dienen. Aanvallen worden bij voorkeur uitgeschreeuwd en zoals de gehele naam van de serie al doet vermoeden, is de robot nagenoeg onoverwinnelijk.

Ook typerend zijn de Meganoids waartegen Haran Banjou en de zijnen vechten. Zoals het betaamt is dit een onaards volk, enkel gericht op het vernietigen of onderwerpen van de mensheid en geleid door een enigmatisch leider die door iedereen gevreesd wordt, maar zelf vooral niet al teveel bijdraagt aan het goede doel. Dit keer zijn de slechteriken uit op het verbeteren van de mensheid door de mens te veranderen in mechanische kopieën van zichzelf, om zo eeuwige schoonheid te bewerkstelligen. Het aantal mensen dat dit ziet zitten is natuurlijk beperkt, zoals ook de eigen keus in deze kwestie dat is. Het betekent dat de confrontaties behoorlijk recht-toe-recht-aan zijn en dat er dus ook een duidelijke scheidslijn is tussen goed en kwaad. Toch is er iets kleins dat de Meganoids onderscheidt van zomaar een buitenaardse aanvaller. De macht van de gevreesde Don Zauser lijkt niet altijd vanzelfsprekend te zijn en sommige commandanten handelen volledig uit eigen belang, zoals de wetenschapper die niets liever doet dan tanks verzamelen en de commandant die achter zijn liefje aan gaat. Nog bijzonderder is dat zelfs de nietszeggende voetsoldaten regelmatig rebelleren tegen hun commandanten, flauwe grappen maken en met het verstrijken van de afleveringen op de achtergrond steeds vaker grote lol hebben.

De hulp die Haran krijgt van de bevallige dames Beauty en Reika en kwajongen Toppo is bovendien ook opvallend in nuttigheid. De dames besturen meer dan eens de Daitarn 3 opdat Haran de vijand een loer kan draaien en zelfs Toppo bewijst zich enkele keren uitstekend te redden wanneer hij zich in een penibele situatie bevindt.

Zo typerend is ook de afleveringenstructuur van de serie en het zal niemand verrassen dat de avonturen van onze Haran en de zijnen aardig episodisch van aard zijn. Iedere aflevering kent wel een commandant uit de rangen van de Meganoids die een nieuw en vuil plan heeft bedacht, de ene keer gericht op het zoveel mogelijk veranderen van mensen, de andere keer op het specifiek dwarsbomen van Daitarn 3. Het is puur dit vlak dat ervoor zorgt dat de serie al op voorhand onder doet voor de betere werken van de regisseur, zoals het bloederige en epische Space Runaway Ideon. Toch weet de serie te verrassen met behoorlijk uiteenlopende concepten: een commandant met een voorliefde voor kungfu films, een lid van de Meganoids die naar de Aarde reist om een vluchteling tot orde te roepen, terwijl hij eigenlijk verliefd op haar is, etc.

Ondanks dit alles is de serie toch ook vooral een ware Yoshiyuki Tomino anime. Deze beste man zou nooit zomaar een superrobot anime neerzetten en als zijn laatste productie voorafgaand aan het alles veranderende Mobile Suit Gundam, is ook deze serie voorzichtig doorspekt met de typerende stijl van regisseren. Helaas zijn dit niet altijd zaken waar de regisseur om geroemd wordt. Zo is hij geneigd zijn anime op chaotische wijze, midden in het verhaal te beginnen. Nu kent Daitarn 3 maar weinig verhaal, wat voldoende excuus geweest lijkt te zijn om de kijker dan maar helemaal niet van het verhaal op de hoogte te brengen. Al kijkende krijg je door wat er op het spel staat en het is niet moeilijk om uit te puzzelen dat de Meganoids de slechteriken zijn. Pas na dik tien afleveringen wordt iets bekend van de afkomst van Haran Banjou en waar hij en de Daitarn 3 precies vandaan komen. Helaas wordt hier niet consequent op ingehaakt en wat volgt is opnieuw een sloot aan afleveringen volgens een zeer vaste formule, die overigens op geheel eigen wijze zeer vermakelijk blijken. Steeds meer valt op dat de commandanten uit het leger van de Meganoids toch veelal vanuit eigen motivaties handelen en er zo hun bijzondere persoonlijke passies op na houden, met vaak onverwachte humor als gevolg.

Het unieke van deze superrobot anime zit ‘m echter in de combinatie met het concept van Haran als een decadente superspion, woonachtig in een kast van een huis vol met allerlei geheime gangen en snufjes, bijgestaan door zijn strijdlustige butler en altijd omgeven door mooie vrouwen. Het kan haast niet duidelijker zijn dat de jongeman gemodelleerd is naar de wereldberoemde James Bond. Dit alles is vooral een welkome afwisseling ten opzichte van de geniale wetenschappers die een robot aan hun zoon achterlaten, zoals in de meest kenmerkende superrobot anime vaak een gegeven is. Uiteindelijk voelt het aan alsof men niet alles uit deze bijzondere combinatie van concepten heeft weten te halen dat er uit te halen viel. Men had idiotere gadgets kunnen bedenken en het spionageaspect nog meer kunnen benadrukken. Er wordt bovendien ook weinig aan dit spion zijn toegevoegd in het latere deel van de serie.

Het is slechts een enkele aflevering die aandacht schenkt aan het verleden van Haran Banjou en ook al kan de kijker de essentiële informatie zelf bij elkaar sprokkelen op basis van hints en de informatie gegeven in die spaarzame afleveringen, is het een jammerlijke constatering dat ook op dit vlak veel is blijven liggen. Het resultaat is een laatste aflevering van plotseling epische schaal, waar het vanuit het niets is gedaan met zonderlinge commandanten en eindelijk Don Zauser geconfronteerd wordt. De episodische structuur van de serie voorkomt dat er een opbouw naar dit einde is. De enige aanloop die de kijker bemerken zal, is het alsmaar grotere belang van Koros, de vrouw die Don Zauser altijd bijstaat. Hoewel dialogen in het begin van de aflevering voorzichtig hinten naar meer verhaal op de achtergrond, komt en gaat het einde even snel als eigenlijk de gehele serie. 

Tenslotte is het nog alleraardigst om op te merken dat niemand minder dan Hirotaka Suzuoki zijn stem leent aan hoofdpersonage Haran Banjou. De samenwerking met regisseur Tomino zal door beide partijen goed bevallen zijn, want de beste man zou een meerdere series overspannende rol krijgen in Mobile Suit Gundam en haar directe vervolgen. Zijn rol als vaderfiguur Bright Noa is daar behoorlijk anders, maar de personages delen zeker hun doorzettingsvermogen: Bright is het karakter dat in de meeste producties uit de langlopende reeks voorkomt en zelfs ten tijde van Gundam Unicorn nog een onderdeel van het leger van de Aardse federatie.

Het is ronduit bizar te ervaren hoe consequent de afwisseling in toon tussen de werken van Yoshiyuki Tomino is. Ellende en misère troef in het extreem donkere einde van Zambot 3, maar daarvan is niets meer te merken in de verrassend humorrijke combinatie van superrobots en een charmeur van een spion die Daitarn 3 is. Het is spijtig dat met het prima begeleidende verhaal niet meer gedaan wordt, zeker omdat de kijker soms het idee krijgt dat er toch meer in zat. De Meganoids en vooral de toch mysterieuze Koros zijn echter een prima tegenstander en weten regelmatig te verrassen met hun eigenaardigheden. Van Haran Banjou en zijn kompanen kan bovendien gezegd worden dat zij misschien wel de normaalste figuren zijn die Tomino ooit neerzette.