犬夜叉 完結編 | Inuyasha Kanketsuhen

De vele scherven van het Shikon juweel zijn bijna allemaal verzameld en in handen van Naraku. Zijn streven om oppermachtig te worden en wraak te nemen op Kikyou komt daarmee gevaarlijk dicht bij en hij nadert het punt waarop Inuyasha hem niet meer zal kunnen verslaan. Ondertussen smeden zijn verschillende afscheidingen zo hun eigen plannetjes en proberen zij soms openlijk tegen hun bron van bestaan te rebelleren. De situatie is er daarmee niet makkelijker op geworden voor Kagome en haar vrienden en in hun tocht het juweel terug te veroveren en Naraku een halt toe te roepen, wacht hen nog heel wat gevaar.

Als Rumiko Takahashi met haar diverse langlopende reeksen heeft bewezen, is het dat zij goed weet hoe haar lezers en kijkers te frustreren. De vele kleurrijke personages en soms ronduit unieke settings die zij weet neer te zetten worden na een uitgebreide introductie nauwelijks nog verder uitgewerkt en kennen vanaf dat punt zo mogelijk nog minder groei. De oorspronkelijke Inuyasha tv-serie deed hier nog een schepje frustratie bovenop, door na de over drie jaar tijd uitgezonden 167 afleveringen, simpelweg zonder enige afsluiting te eindigen. Waar een gebrekkig einde bij komische series als Ranma½ nauwelijks een probleem te noemen is, is het bij deze fantasieserie in het feodale Japan wel degelijk storend, omdat het daadwerkelijk enig verhaal en plot heeft. Ook bij mij was de frustratie immens toen het einde abrupt kwam en inderdaad ook echt geen afsluiting bracht, en even groot was de vreugde bij de aankondiging van Inuyasha: the Final Act. Deze afsluitende tv-serie doet wat het doen moet en animeert de nog resterende hoofdstukken die de manga tot een eind brengen.

Het ondermaatse einde van de oorspronkelijke serie verdient het nog eens aandacht te krijgen, al is het maar omdat de kijker destijds letterlijk in de steek werd gelaten zonder enig te hebben of er ooit nog meer avonturen geanimeerd zouden worden rondom de honddemon en zijn kameraden. Na veel tijd in het werk gestoken te hebben, is het een ware klap in het gezicht om fans op die manier in de steek te laten.

Daarbij komt ook nog eens dat het einde van de serie sowieso niet al te best meer was. De charme van de serie ligt in de erg kleurrijke cast aan personages; een vlak waarop Rumiko Takahashi altijd goed weet te scoren. Dit keer kwam daar bovendien nog een dijk aan onderlinge verhoudingen en een uitgebreid verleden bovenop en vooral in die eerste vijftig afleveringen waarin iedereen nog moet worden geïntroduceerd, is het een waar genot om de figuren te volgen. Hetzelfde gold voor de setting van de serie: het feodale Japan is een in anime weinig verkend deel van de geschiedenis van het land en de serie wist een leuk werk neer te zetten vol kleine dorpjes en duistere demonen. Avonturieren in zo een wereld is geweldig en spijtig genoeg richtte de serie zich steeds sterker op vechten tegen de vele, vaak oninteressante tegenstanders die Inuyasha en de zijnen voor hun tanden kregen. Mogelijk dieptepunt is de verhaallijn rondom de zeven oorlogsheren, de Shichinintai, gevolgd door de alsmaar groter in getale wordende nieuwe handlangers van Naraku.

Deze Naraku zelf, de grote slechterik uit de serie en het belangrijkste struikelblok in het bij elkaar vinden van de scherven van het Shikon juweel, was misschien nog het wel het zwakste aspect van de hele serie. Hoewel avontuur en interactie van personages de belangrijkste onderdelen van Inuyasha waren, stoelt een aanzienlijk deel van de verhaallijn op de naderende confrontatie met Naraku. Hij is echter een weinig interessante slechterik. Zijn achtergrondverhaal en aanvankelijke motivaties zijn alleraardigst en passen perfect in de wereld van de serie. Echter, met het alsmaar langer worden van de serie blijft hij dezelfde eendimensionale slechterik. Er komen geen motivaties bij en hij weet geen enkele sympathie op te wekken. Daarbij lijkt hij lange tijd onverslaanbaar te zijn en wekt de onophoudelijke stroom klonen die worden ingezet als handlangers een gigantische ergernis op. Meer dan honderdvijftig afleveringen strijd tegen zo’n tegenstander doen een serie geen goed.

Gelukkig is the Final Act er om de nog lopende verhaallijn voor eens en altijd af te ronden en daarmee ook de strijd tegen Naraku. In tegenstelling tot het origineel, dat een behoorlijke berg filler kende, beslaat deze serie van slechts zesentwintig afleveringen wel eenentwintig volumes van de manga. Dit is bijna de helft van de gehele reeks verspreid over een anime van slechts een zesde de lengte van de voorganger. Er wordt dus per aflevering veel meer bronmateriaal geanimeerd met een heerlijk hoog tempo als resultaat. Al vanaf de eerste aflevering is duidelijk waar dit deel heen gaat en Kagome en Inuyasha en hun vrienden zijn alleen maar bezig met het vinden van Naraku en het nog één maal verbeteren van hun wapens en technieken. Naraku zelf zit ook niet stil en het is verfrissend om te zien dat eens echt ergens naar toe wordt gewerkt. Over de eerste aflevering gesproken, overigens: deze brengt de kijker verrassend genoeg geen enkele introductie tot het voorgaande. Wat lastig is, omdat Naraku op dat punt een kleine batterij aan klonen heeft rondlopen, ieder zo met hun eigen functie. Zo tussen de regels door wordt wel wat uitleg gegeven, maar het had de serie na al die tijd gesierd om wat meer achtergrond te presenteren.

Het hogere tempo is bovendien niet geheel zonder tekortkomingen. Hoewel het dus een verademing is om eens wat meer verhaal te zien, wordt zoveel in een relatief klein aantal afleveringen gepropt, dat het soms overkomt alsof de personages van hot naar her rennen. Nieuwe tegenstanders worden geïntroduceerd en snel verslagen, dan moet daar weer snel een nieuw wapen opgehaald worden en ondertussen moet er nog een hoop achtergrondmateriaal uitgelegd worden. Het zou fijn zijn geweest als hier en daar ruimte was voor een adempauze.

Buiten de snelheid en de plotselinge overdaad aan plot gaat de serie echter vooral op dezelfde manier verder. Aanvankelijk richt the Final Act zich vooral op de vele, irriterende, afscheidingen van Naraku; is hij zelf nog steeds niet interessant; en weet hij constant ongedeerd te ontsnappen. Ook is er opnieuw een nieuwe techniek voor het zwaard Tessaiga en kibbelen Inuyasha en broer Sesshoumaru heel wat af. De redding bestaat uit het feit dat het verhaal dus ergens heen gaat en de open eindjes aan elkaar geknoopt worden, want nog eens 167 afleveringen voor dit materiaal was een kleine straf geweest.

Uiteindelijk is het dan ook erg fijn om te zien waar iedereen terecht komt en hoe openstaande zaken worden afgehandeld. Ook hier geldt dat Naraku een zwak element is, omdat het gevecht tegen hem niet meest bevredigend is. Meest storend echter, is dat hij plotseling en uit het niets, na een kleine toespraak van Kagome, verder strekkende motivaties heeft dan een grote slechterik zijn. Jawel, ook Naraku wilde simpelweg en niet meer dan... liefde! Het voelt wat suf en misschien goedkoop, al is het maar door de enorme verwachtingen die zijn opgebouwd na een totaal van een kleine tweehonderd afleveringen.

Desalniettemin brengt Inuyasha: the Final Act de trouwe kijker  toch vooral een hoop vreugd. Eindelijk is hier dan een correcte en langgewenste afsluiting van het verhaal en weten we hoe al de geliefde figuren terecht komen. Daarbij komt ook nog eens dat de animatiekwaliteit, die al zeker niet verkeerd was voor zo een langlopende serie, een flinke boost heeft gekregen en het tempo lekker hoog ligt. Het uiteindelijke einde mag dan wat teleurstellen, maar Inuyasha heeft zeker de afronding gekregen die de reeks en haar kijkers verdienden.