花より男子 | Hana Yori Dango

Om hun dochter een kans te bieden uit het arme leven dat zij leiden te stappen, staan de ouders van Tsukushi Makino er op dat zij naar de prestigieuze Eitoku academie gaat. Ondanks de goede intenties kan zij niet wachten tot haar schooltijd er op zit en Tsukushi probeert haar dagen zo onopvallend als mogelijk door te komen en zo aan de aandacht van de F4 te ontsnappen. Dit op school even beruchte als geliefde viertal bestaat uit de zoons van de vier rijkste families: jongens die door menig meisje al dromerig worden nagestaard, maar tegelijkertijd gevreesd worden om hun pesterijen uit verveling. Heel wat leerlingen hebben de school al verlaten nadat zij doelwit werden van dit getreiter. Wanneer ook Tsukushi dit overkomt, lijkt ook haar schooltijd gedoemd te zijn één grote marteling te worden. Zij besluit echter niet bij de pakken neer te zitten en gaat lijnrecht tegen de F4 in. Op die manier komt ze er achter dat het niet zomaar vier pestkoppen zijn en dat de rijkeluiszonen nog aardig wat in hun mars hebben.

Soms lijkt het of een beetje shoujo anime vol hoort te zitten met zwijmelende meisjes en knappe jongens die zich als ware prinsen gedragen. Als dit vereisten zijn, dan verdient Boys over Flowers het absoluut tot dit op tienermeisjes gerichte genre gerekend te worden. Sterker nog, de oorspronkelijke manga waarop de anime gebaseerd is, staat bekend als de meest populaire en ook best verkopende shoujo manga uit de geschiedenis van het medium. De reeks won meerdere prijzen, liep elf jaar en ging dus nog lang na het verschijnen van deze anime uit 1996 door. Toch zou ook de serie behoorlijk populair blijken te zijn.

Zoals het een ware shoujo anime lijkt te betamen, is de serie ronduit dromerig te noemen. De elite Eitoku academie waar Tsukushi haar wel en wee beleeft, is als een kasteel omgeven door prachtige tuinen waar haar leerlingen kunnen ronddwalen en verdwalen in het luxe leventje dat zij leiden. De meisjes aan deze school zijn knap als prinsessen en de jongens doen niet onder voor prinsen uit de sprookjes die je hoorde als kind. De roemruchte F4, de vier meest populaire jongens van de school, moeten dan wel erg knap zijn. Het is dat kwartet waar ieder Eitoku meisje voor in zwijm valt en waar zelfs alle andere jongens respect voor hebben. Met de F4 moet je ook niet sollen namelijk en als je hen tegen je in het harnas jaagt, zal je dat de rest van je schoolgaande leven bezuren.

Iedereen behandelt hen dan ook met een bizarre mix van angst en respect. Iedereen, behalve ons hoofdpersonage Tsukushi. Te midden van deze zee van dromerige clichés waarin een viertal rijke jongelui waarlijk als prinsen kan bestaan, is zij namelijk een zeldzaam assertieve jongedame. Ze is afkomstig uit een straatarm gezin en lijkt simpelweg niet gevoelig te zijn voor de finesses, en machtspelletjes, die komen kijken bij het leven van een telg uit een rijkeluisfamilie. Natuurlijk, ook zij is wel wat gevoelig voor de vier mooiste jongens van de school en zwijmelt weg bij tijd en wijl. Toch is zij de enige die op durft te staan tegen de F4 en hun pesterijen gericht op zwakkere leerlingen en dat wordt haar niet in dank afgenomen: niet door de F4 zelf en zeker niet door de andere leerlingen. Toch is het zo dat een ware liefdesdriehoek weet te ontstaan, want haar assertiviteit en zelfs haar arme afkomst maken haar toch wel erg interessant voor de vier prinsen. In één van hen vindt zij aanvankelijk een stukje rust en erkenning, een ander weet haar constant te overvallen met zijn ongenuanceerde en opmerkelijk lompe egoïsme. Als hij haar wil, zal hij haar krijgen ook.

Het betekent dat er voor fans van recenter shoujo werk een vergelijking gemaakt kan worden met series als het ook op emotioneel vlak zeer geslaagde Fruits Basket en het meer komische Ouran High School Host Club. Een arm meisje dat een beetje op zichzelf is geraakt betrokken bij een groepje jongens van elitaire komaf, weet hen enorm veel te leren over hoe normale mensen leven met de nodige chemie als gevolg. Verrassend moeiteloos wordt het meisje als buitenstaander opgenomen in de excentrieke groep jongens. Een andere belangrijke overeenkomst is de humor: de combinatie van het rijkeluisleventje en de armoe waar Tsukushi uit komt, biedt ruimte voor aardig wat grappen en grollen over vooral de excessen van de rijken en de hilarische reacties van Tsukushi’s eigen familie.

Wat Boys over Flowers dan weer beduidend minder goed doet dan eerstgenoemde, is de ontwikkeling van het romantische aspect. Ten eerste wordt de positie van de F4 als rijke pestkoppen op een wel erg extreme manier uitgedrukt. Wat de F4 gebieden, zal geschieden en als zij zeggen dat iemand gepest moet worden, buitelen de leerlingen van de Eitoku Academie over elkaar om die persoon zo vals mogelijk te pesten. Het resultaat zijn extreme pesterijen als het meeslepen van een meisje aan een rijdende auto en het een sneeuwstorm injagen van dat zelfde meisje. De serie gaat zo ver in deze ongeloofwaardige en idiote vormen van pesten (en de manga schijnt nog verder te gaan) dat het storend wordt en ook absoluut ongeloofwaardig dat er toch een liefde op kan bloeien.

Hoewel Tsukushi consequent als verstandige en realistische jongedame wordt neergezet, blijkt zij keer op keer volkomen naïef te zijn wanneer het aankomt op diezelfde F4 die haar het leven zo moeilijk maken. De serie is bovendien een aaneenschakeling van misverstanden. Het is een truc die onmisbaar lijkt te zijn in romantische anime: het werkte op de zenuwen in Love Hina en was zelfs sterk aanwezig in klassieker Maison Ikkoku. Door een simpele communicatiefout komen twee geliefden tegenover elkaar te staan en de onvermijdelijke opheldering zorgt dat het tweetal toch nog wat dichter tot elkaar komt. Ook deze serie weet het concept van de misverstanden tot een ware kunst te verheven en het zou zo enorm veel schelen als de personages gewoon eens met elkaar wisten te praten in plaats van constant de meest bizarre conclusies te trekken. Al deze misverstanden zullen echter geen kwaad veroorzaken, want zo kortzichtig als de karakters soms zijn, zo idioot veel vergeven zij soms. Een afranseling hier en daar houdt geen enkel meisje tegen om voor de jongen van haar dromen te gaan: ook al is hij degene die de afranseling veroorzaakte.

De kromme benadering van romantiek zorgt een groot deel van de serie voor heel wat ergernis bij de kijker, maar uiteindelijk komt er toch wat meer oprechte romantiek. Wanneer het gewelddadige ijs is gebroken en Tsukushi de F4 wat beter leert kennen, is er ook ruimte voor een betere toenadering. Het onschuldige meisje wordt op allerhande bizarre tripjes meegenomen waar heel wat vonken over vliegen. Uiteindelijk komt er zelfs een realistische bedreiging in de vorm van een gearrangeerd huwelijk, wat een externe bedreiging in de liefdesdriehoek introduceert. Personen die voor lief werden genomen, worden plotseling weggekaapt en beetje bij beetje lijken de karakters eerlijk tegen zich zelf te durven zijn.

De aanlopende fase had beter benut kunnen worden en hoewel de serie in haar opzet aardig simpel is en ook niet idioot veel figuren kent, weet Boys over Flowers niet eens de volledige F4 uit te werken. Het zijn slechts vier leden, maar twee van hen worden nooit meer dan de simpele en geadoreerde prinsen die zij van begin af aan zijn. Zij worden voorgesteld als echte vrouwenjagers en weten hier nooit van af te wijken. Het maakt hen erg plat en het is jammer dat de moeite niet genomen wordt meer uit hen te halen.

Sommige kromme uitingen van omgangsnormen en romantiek zou je het liefst aan de tijdgeest willen toeschrijven: misschien wisten jongeren toen nog niet hoe ze met elkaar om moesten gaan. Helaas is 1996 nu ook weer niet zo lang geleden. Iets wat wel aan de leeftijd van de serie toegeschreven kan worden, is de ondermaatse animatie. De serie mag dan relatief oud zijn, maar zelfs dan is de animatie slecht en karig. Wel een erg leuke bijkomstigheid van de leeftijd van de serie is het kenmerkende en unieke gevoel voor mode waar de personages over beschikken.

Plotseling is daar de op één na laatste aflevering, het dramatische hoogtepunt van de serie. Het is alsof het productieteam nog even wilde laten zien wat het precies in zijn mars had en het resultaat is een stilistisch verantwoorde aflevering waarin kundig wordt omgegaan met het gelimiteerde budget, de muziek uitstekend wordt toegepast om de gewichtigheid van de aflevering te benadrukken en er eindelijk eens écht iets gebeurd. Het is zonder meer, en met afstand, de beste aflevering van de serie. Helaas komt het einde ervan uit het niets. Het blijkt een opzet te zijn voor de allerlaatste aflevering, die op een wat gemakkelijke manier afdoet aan het drama van haar voorganger, maar uiteindelijk toch een gewenste afsluiter vormt die tot het laatste moment speelt met de verwachtingen van de kijker.

Er mankeert meer dan genoeg aan Boys over Flowers. Sterker nog, eigenlijk markeert er net iets teveel om dit echt een aan te raden romantische anime te maken. De extreme pesterijen tot het ongeloofwaardige toe, de soms ronduit bizarre aanpak van romantiek en de vele misverstanden maken het eerste deel van de serie van tijd tot tijd een ware klus om door te werken. Wanneer de romantiek echter een oprechte wordt, vallen alle puzzelstukjes op hun plek. Voorheen irritante figuren worden plots charmant en echte ontwikkelingen doen zich voor. De laatste afleveringen worden alsmaar beter en weten de serie op een zeer bevredigende wijze af te sluiten.