花より男子| Hana Yori Dango

Aan een prestigieuze dansschool in New York is Tsukushi Makino een jonge leerlinge die niets liever wil dan prachtig dansen op de muziek die huiscomponist Rui Hanazawa voor de dansstukken schrijft. Helaas is ze maar een arme leerlinge en terwijl ze de vloeren van de school schrobt, droomt ze weg bij haar mooiste plannen. Wanneer de hoofddanseres bij een ongeluk gewond raakt, moet danser Tsukasa kiezen wie nu aan zijn zij de hoofdrol in het stuk zal vertolken. Tsukushi ziet voorzichtig een kans en krijgt eindelijk de mogelijkheid zich te bewijzen.

Een populaire anime serie die opgevolgd wordt door een bioscoopfilm is verre van een unicum. Zelfs wanneer zo’n film slechts een half uur duurt en daarmee feitelijk niet veel meer is dan een wat lange aflevering. Wanneer zo een kortere film nog tijdens de looptijd van de tv-serie in de bioscopen wordt vertoond is al helemaal duidelijk dat het inhoudelijk niet al te veel zal opleveren. Geen vervolg, geen uitgebreide karakterstudie. Ook Boys over Flowers: the Movie is niets van dit alles. De film verscheen een klein half jaar voor het einde van het zeer populaire romantische drama en geeft, wederom aan anime niet onbekend, een alternatief vertelling van de serie.

De alternatieve blik op een setting, verhaal of een groep personages die we als kijker al kennen uit een bestaand werk is anime niet onbekend. Een sprekend, doch inmiddels ook weer wat gedateerd, voorbeeld is de bioscoopfilm die the Vision of Escaflowne opvolgde. In plaats van op romantiek lag de focus plots op actie en hoewel veel verhaalelementen bewaard bleven, was het eindresultaat een heel ander beestje. De aanpak dateert van nog veel verder terug en wordt ook heden ten dage nog steeds gehanteerd.

In dit geval is er voor gekozen om de ons bekende figuren in een geheel andere setting te plaatsen. De wens was in de buurt te komen van Amerikaanse dansschool films uit de jaren ’80, wat afgeleid lijkt te zijn van de intro die de afleveringen van de Boys over Flowers tv-serie opende. Daar zagen we hoofdpersonage Tsukushi al ronduit dansen met de F4. In deze vertelling zijn de F4 een zeer bekende groep dansproducenten: Tsukasa is verantwoordelijk voor de choreografie, Rui voor de muziek, en zo verder. Tsukushi daarentegen is de simpele dansleerlinge die zich nog niet kan meten aan haar meer ervaren soortgenoten en bovendien van zo een slechte komaf is, dat zij voor haar dansstudie moet betalen met bijbaantjes bij diezelfde dansschool. De vloer waarop haar dansgenoten dansen, moet zij naderhand schrobben en zij woont in een kleine caravan aan de rivier.

Het is het klassieke verhaal van de underdog die zich tegen alle verwachtingen in weet op te vechten naar de top en in is in die zin inderdaad een aardige alternatieve vertelling van hetzelfde verhaal dat ook centraal stond in de tv-serie. Hier gebeurt het echter in slechts dertig minuten, wat betekent dat er een hoog tempo gevoerd wordt, dat personages en setting maar karig geïntroduceerd worden en dat je als kijker maar vooral veel moet slikken. Dit is allemaal geen probleem, want de film is nu ook niet veel meer dan een leuk extraatje voor fans die al bekend zijn met de serie. Zij weten al hoe de personages tegenover elkaar staan en wat hun rollen zijn: of dit nu op een elitaire school in Japan is, of op een dansschool in New York. Het werkt in zekere zin en levert een leuke korte film op, die ook vanzelfsprekend alleen interessant is voor zij die al bekend zijn met de serie.

Een ander extraatje voor hen is de behoorlijk opgepoetste animatie. De serie schitterde niet bepaald op dit vlak en hoewel het bij de jaren ’90 charme van het werk hoorde dat alles er wat gedateerd en simpel uit zag, is het toch een verademing dat hier meer moeite gestopt is in achtergronden en ook personages zelf. Toch beweegt de film zich met haar dans setting op glad ijs, want dansscènes op een geloofwaardige manier animeren vergt heel wat meer van het productieteam. De uitdaging gaan ze niet uit de weg en de film kent inderdaad heel wat dansen, maar jammer genoeg ziet het er niet erg spectaculair uit.

Als extraatje voor fans van de serie is Boys over Flowers: the Movie vooral erg leuk om een keer gezien te hebben. Alle personages worden in een andere setting gedropt, maar blijven desondanks vooral ook heel erg herkenbaar. In slechts dertig minuten tijd wordt toch een aardig verhaal van kop tot staart neergezet, met uiteraard de vereiste dosis romantiek, zwijmelen en wegdromen bij een stel mooie jongens.